กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หัวหน้าหมู่บ้านเติ้งรีบเอ่ยทันที “อย่าได้พูดเหลวไหล หมู่บ้านเราเคยมีอาจารย์เซียนพานมาตั้งแต่เมื่อใดกัน”
มีผู้เฒ่าบางคนได้สติในชั่วพริบตา จึงรีบเอ่ยขึ้นทันควัน “ถูก ถูกแล้ว หมู่บ้านเราทั้งยากจนทั้งห่างไกล ไม่มีคนนอกมาที่นี่หรอก พวกเจ้าหุบปากให้สนิทเข้าไว้ อย่าได้พูดจาส่งเดช หากทำให้นายท่านหวงคิดว่าอาจารย์เซียนพานผู้นั้นเป็นพวกเราเชิญไปหลอกลวงเขาจะทำเช่นไร”
ทุกคนต่างรีบรับปากว่าจะไม่พูดจาส่งเดชเด็ดขาด “ทว่าครอบครัวของอาสามไม่ได้ลดค่าเช่านี่...”
หัวหน้าหมู่บ้านเติ้งโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “พวกเจ้าได้รับการลดก็พอแล้ว ครอบครัวข้าเช่าต่ออีกสักสองปี รอจนบุกเบิกที่ดินสองสามแปลงตรงกลางเขาออกมาได้ พวกเราก็จะไม่เช่าทำกินบนที่ดินของตระกูลนายท่านหวงอีกต่อไปแล้ว”