ตอนที่ 216 คนที่ต้องขอบคุณเปลี่ยนไป

พานอวิ๋นไม่รู้เลยสักนิดว่านางเพิ่งจะก้าวเท้าจากไป คล้อยหลังแค่นิดเดียว นายท่านหวงก็กลับคำเรื่องที่รับปากไว้ไปเสียครึ่งหนึ่ง

นางไม่รู้ ทว่าพ่อบ้านของนายท่านหวงรู้ บ่าวไพร่ในเรือนรู้ ครอบครัวของบ่าวไพร่รู้ ช้าๆ นานเข้า ผู้คนไม่น้อยต่างก็พากันรู้เรื่อง

บ่าวไพร่ในจวนของนายท่านหวงมิใช่บ่าวรับใช้ที่ลงนามในสัญญาทาสทั้งหมด เขาตระหนี่ถี่เหนียวอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อบ่าวรับใช้และชาวนาเช่าที่ดินที่ขึ้นต่อเขา

ดังนั้นบ่าวไพร่ในจวนของเขาจึงมีสามประเภท หนึ่งคือบ่าวรับใช้ที่สืบทอดต่อกันมาจากรุ่นก่อน หรือที่เรียกกันทั่วไปว่าบ่าวสืบตระกูล

สองคือบ่าวไพร่ที่ซื้อมาจากภายนอกด้วยสัญญาขายขาดหรือสัญญารับใช้ชั่วคราว และไม่ว่าจะเป็นประเภทใด ส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กจากครอบครัวยากจนในหมู่บ้านแถบใกล้เคียง ส่วนมากถูกซื้อตัวเข้ามาตอนอายุราวสิบขวบ

สามก็คือกรรมกรรับจ้างรายปีที่ว่าจ้างมา หรือไม่ก็คัดเลือกมาจากบรรดาชาวนาเช่าที่ดินโดยตรงเพื่อมาช่วยงาน