ตอนที่ 203 เกือบไปนิดเดียว

พานเสี่ยวเฮยกำลังหมอบอยู่บนขอบหน้าต่างมองดูพานอวิ๋นทะลวงผ่าน พอมองดูนางก้าวไปไกลขึ้นเรื่อยๆ มันก็อดไม่ได้ที่จะยินดีกับการตัดสินใจของตนเองในตอนนั้น

ในห้องทดลองมีคนมากมายถึงเพียงนั้น มันกลับเลือกพาตัวผู้ที่เป็นอัจฉริยะที่สุดออกมา

หากครานี้พานอวิ๋นสามารถทะลวงผ่านโหวขั้นที่หนึ่งได้ ในชั่วชีวิตนี้ นางย่อมสามารถก้าวสู่โหวขั้นที่สามได้เป็นแน่ และอาจจะถึงขั้นเหยียบย่ำความว่างเปล่าจนแหลกสลาย แล้วหวนคืนสู่มิติกาลเวลาเดิมของนางก็เป็นได้

พานเสี่ยวเฮยกำลังคิดเพ้อฝันอยู่นั้น ก็พลันได้ยินคนใต้หน้าต่างส่งเสียงเรียกมัน

มันหันศีรษะมองลงไปข้างล่างอย่างเกียจคร้าน ก็เห็นเมี่ยวเจินกำลังกวักมือเรียกมันไม่หยุด

พลันครุ่นคิด พานเสี่ยวเฮยก็ยังคงไต่ลงมาตามกำแพงอย่างรวดเร็ว เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา แล้วเงยหน้าขึ้นมองดูพวกเขาอย่างเงียบสงบ

เมี่ยวเจินย่อตัวลงแล้วเอ่ยกับมันอย่างจริงจัง “เสี่ยวเฮย เจ้าต้องปลุกอาจารย์อาน้อยให้ตื่น ห้ามให้นางทะลวงผ่านในตำหนักศึกษาเด็ดขาด พวกเราต้องสะกดกลั้นไว้แล้วกลับไปทะลวงผ่านที่ภูเขาไตรวิสุทธิ์”

ดวงตาดั่งไพฑูรย์ของพานเสี่ยวเฮยมองดูนางอย่างกระจ่างใส เผยให้เห็นถึงความโง่เขลาที่ผู้ใดก็ดูออก

หลี่เหวินอิงคิดว่ามันฟังไม่รู้เรื่อง จึงกล่าวแทรกขึ้นมาว่า “เจ้าหวังจะให้แมวตัวหนึ่งฟังคำพูดเจ้ารู้เรื่องรึ ต่อให้มันสื่อวิญญาณได้ พอจะฟังเข้าใจได้บ้าง แล้วมันจะสื่อสารกับพานอวิ๋นที่เข้าฌานอยู่อย่างไร”