ตอนที่ 202 ปณิธานแรกเริ่ม

บรรดาผู้อาวุโสชอบที่จางหลิวเจินใจกว้างกับพวกเขาและลูกหลานของพวกเขา ทว่ากลับไม่ชอบที่จางหลิวเจินใจกว้างกับคนภายนอก

ทรัพยากรมีจำกัด จางหลิวเจินมอบให้คนนอกมาก ส่วนที่เหลือให้คนในเผ่าก็ย่อมลดน้อยลง

แต่ก็ด้วยเหตุนี้ จวนเทียนซือและตำหนักศึกษาจึงมีคนกลุ่มหนึ่งที่ติดตามจางหลิวเจินอย่างภักดี นี่จึงทำให้แม้เขาจะบาดเจ็บสาหัสถึงขั้นนี้ แต่ก็ยังคงเป็นนายน้อยแห่งจวนเทียนซือ จางเหวยหยวนต่อให้เปลี่ยนชื่อแล้ว ก็ยังคงทำได้เพียงขดตัวอยู่ในเรือนเล็ก มิอาจแทนที่จางหลิวเจินได้

หลี่เหวินอิงและจางหลิวเจินเพิ่งก้าวลงบันไดมา ก็สัมผัสได้ถึงปราณวิญญาณรอบกายที่สั่นไหว ไหลรินผ่านข้างกายพวกเขาไปอย่างช้าๆ

หลี่เหวินอิงหันขวับกลับไปมองชั้นสองด้วยความตกตะลึง

เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอที่เดินอยู่ด้านหลังเขาเห็นจนชินตาแล้ว ทว่าก็ยังอธิบายไปประโยคหนึ่งว่า “อาจารย์อาน้อยเข้าฌานแล้ว”

หลี่เหวินอิงพึมพำว่า “นี่มันเร็วเกินไปแล้ว นางเข้าฌานไยจึงเร็วพอๆ กับข้านอนหลับเล่า”

เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอมองเขาด้วยสีหน้างุนงง “ศิษย์พี่หลี่นอนหลับยากลำบากถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”

หลี่เหวินอิง “...แค่ช่วงเวลาที่เดินลงมาจากชั้นสอง ยังไม่ถึงห้าสิบลมหายใจเลย นี่เรียกว่ายากลำบากหรือ การนอนหลับของข้าดีมากต่างหากเล่า”

เมี่ยวเหอกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า “ข้าหนึ่งลมหายใจก็หลับได้แล้ว แต่ข้าเข้าฌานไม่ได้เรื่อง ข้าต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเค่อจึงจะเข้าฌานได้”