เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นกล่าว “หยดเลือดลงไป!”
เรื่องนี้เมี่ยวเหอคุ้นเคยดี เมื่อคืนนางกับเมี่ยวเจินนอนไม่หลับ จึงได้ปรึกษาหารือเรื่องนี้กันอย่างจริงจัง และเห็นพ้องต้องกันว่าจำเป็นต้องหยดเลือดเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของวัตถุ
นางจึงชักเข็มสั้นที่เตรียมไว้นานแล้วออกมาในพริบตา ทิ่มแทงนิ้วมือจนเป็นแผลทันที จากนั้นก็บีบเลือดออกมา
พานอวิ๋นสอนนาง “เห็นจุดนี้หรือไม่ นี่คือหัวใจค่ายกลของค่ายกลมิติ หยดเลือดลงตรงนี้ จากนั้นจงสงบจิตใจ สัมผัสถึงความเชื่อมโยงระหว่างเจ้ากับมัน...”
เมี่ยวเหอหยดเลือดลงไป จากนั้นประคองป้ายหยกแล้วหลับตาลง ใช้ใจสัมผัส ทว่ากลับมิอาจสัมผัสสิ่งใดได้เลย
นางเริ่มร้อนใจ เหงื่อเม็ดละเอียดจึงผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก
พานอวิ๋นกล่าวเสียงเบา “อย่าร้อนใจ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป มันดูดซับเลือดของเจ้าก็ต้องใช้เวลา บัดนี้ป้ายหยกอยู่ในฝ่ามือของเจ้า เจ้าสัมผัสได้ว่ามันอยู่ในฝ่ามือ หลับตาแล้วมอง เจ้าสามารถตรวจดูภายในได้ ในเมื่อตรวจดูภายในได้ ย่อมต้องสามารถมองออกไปภายนอกโดยมิต้องใช้ดวงตาได้เช่นกัน เจ้าเห็นจุดสีแดงตรงหัวใจค่ายกลหรือไม่ นั่นคือเลือดของเจ้า สัมผัสมัน มันกำลังผ่านหัวใจค่ายกลเข้าสู่มิติอีกแห่งหนึ่ง...”