เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นวางมีดสลักค่ายกลลงบนโต๊ะ รอจนโคจรโจวเทียนใหญ่ผ่านไปหนึ่งรอบ พลังปฐมในร่างเปี่ยมล้น นางก็ลืมตาขึ้นพรึ่บ หยิบป้ายหยกที่ขัดเกลาเรียบร้อยตรงหน้าขึ้นมาถือไว้ แล้วหยิบมีดสลักค่ายกล โคจรพลังปฐมเริ่มสลักเส้นค่ายกลลงไป
มีดสลักค่ายกลแล่นไปบนป้ายหยกอย่างลื่นไหลราวกับน้ำหมึกจรดลงบนแผ่นกระดาษ ทุกครั้งที่ไปถึงจุดค่ายกลหนึ่งจุด นางก็จะอัดฉีดพลังปฐมเข้าไปปริมาณมหาศาล ทั้งยังจับปราณวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ในอากาศมาตรึงไว้
พลังปฐมในร่างร่อยหรอลงอย่างรวดเร็ว สำหรับค่ายกลมิตินั้น นางคุ้นเคยเป็นที่สุด ก่อนจะลงมีด นางยังได้ทบทวนบนกระดาษมาแล้วรอบหนึ่ง ยามนี้ถือมีดสลักค่ายกล ความทรงจำในชาติก่อนจึงผุดพรายขึ้นมา แม้ชาตินี้นางจะไม่มีความทรงจำทางกายภาพ ทว่ามือก็ยังคงจรดลงบนจุดค่ายกลจุดแล้วจุดเล่าได้อย่างมั่นคง
ทุกคราที่ชะงักหยุด พลังปฐมในตันเถียนจะหลั่งไหลผ่านมือและมีดของนางเข้าสู่จุดค่ายกลอย่างท่วมท้น
เมื่อสลักถึงจุดค่ายกลที่สี่สิบเจ็ด พลังปฐมในตันเถียนของนางก็แทบจะเหือดแห้งไปแล้ว นางเร่งหมุนเวียนวรยุทธ์เพื่อจับปราณวิญญาณในอากาศมาแปรเป็นพลังปฐมไปพลาง บีบเค้นพลังปฐมที่แฝงเร้นอยู่ในเส้นลมปราณและกระดูกเลือดเนื้อไปพลาง เพื่อมิให้เส้นค่ายกลใต้คมมีดขาดตอน