เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ไม่มีเด็กสาวคนใดปฏิเสธเครื่องประดับอัญมณีและหยกศิลาได้ หากมี ก็ย่อมเป็นเพราะของสิ่งนั้นยังดีไม่พอ
ทว่าหยกหนึ่งถาดที่เถ้าแก่ให้ลูกจ้างยกขึ้นมานั้น กลับดียิ่งนัก
หยกที่ยกขึ้นมาล้วนเป็นหยกดิบที่เพิ่งจะปอกเปลือกออก ยังมิได้ขัดเกลาแกะสลัก ทว่ากลับมองเห็นความชุ่มฉ่ำของมันได้แล้ว หากขัดเกลาเพิ่มอีกสักนิด ย่อมจะยิ่งชุ่มน้ำเปล่งปลั่งขึ้นเป็นแน่
พานอวิ๋นบอกตัวเองในใจว่า หยกเหล่านี้ล้วนแพงยิ่งนัก ด้วยตบะของนางในยามนี้ซื้อไปก็มีแต่จะผลาญของทิพย์โดยเปล่าประโยชน์ ทว่ามือกลับมีจิตสำนึกของมันเอง ยื่นไปลูบคลำหยกขาวมันแพะลายแดงก้อนหนึ่งอย่างรวดเร็ว
เมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอก็จ้องมองหยกก้อนนี้ตาไม่กะพริบเช่นกัน ทั้งสองเบียดเสียดเข้ามาจากซ้ายขวา พลันเอ่ยอุทานชื่นชมพร้อมกับพานอวิ๋น “งดงามเหลือเกิน”
เถ้าแก่พลันยิ้มจนตาหยี เอ่ยชมว่า “ผู้อาวุโสเซียนทั้งสามช่างสายตาเฉียบแหลม หยกมันแพะลายแดงก้อนนี้เป็นก้อนที่ดีที่สุดในร้านของพวกเราแล้ว ท่านอย่ามองว่ามันมีขนาดเพียงสองกำปั้น สีแดงรอยนี้กลับแทรกซึมจากภายนอกสู่ภายในจนหมดสิ้น หยกขาวมันแพะบริสุทธิ์นั้นหายาก แต่หยกมันแพะลายแดงอันบริสุทธิ์รอยนี้ ก็หายากยิ่งนักขอรับ”