ตอนที่ 197 คัมภีร์การค้า

พานอวิ๋นรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าหินชิงจินราคาหนึ่งเฉียน 300 อีแปะนี้ไม่แพงแล้ว นางควักตั๋วเงินสิบตำลึงเงินใบหนึ่งยื่นให้เขาพลางกล่าว “ทอนเงินด้วย”

เถ้าแก่เฉินยิ้มตาหยียามทอนเงินให้นาง “รู้สึกขึ้นมากะทันหันเลยใช่หรือไม่ว่าตนเองยังดีกว่าฮ่องเต้อยู่บ้าง อย่างน้อยเงินที่ถูกหลอกเอาไปก็ไม่ได้มากมายถึงเพียงนั้น”

พานอวิ๋นเห็นท่าทางเบิกบานใจยิ่งของเขา ก็อดไม่ได้ที่จะกล่าว “เจ้าได้ใจอะไรกัน เหมืองทองเหมืองเงินที่ควรต้องส่งมอบเงินภาษีล้วนต้องส่งเข้าคลังสมบัติชาติ เจ้าคิดว่าเป็นเงินของฮ่องเต้แต่เพียงผู้เดียวหรือ นั่นมันเงินของราษฎรใต้หล้า เป็นเงินของพวกเราต่างหาก!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเถ้าแก่เฉินค่อยๆ เลือนหายไป

พานอวิ๋น “ต่อให้ส่งเข้าคลังส่วนพระองค์ของฮ่องเต้ ก็เกี่ยวพันกับพวกเราอย่างแนบแน่นอยู่ดี ฮ่องเต้น้อยผู้นั้นไม่มีเงินแล้ว เจ้าคิดว่าพระองค์จะยอมลำบากตนเอง หรือจะยอมให้พวกเราลำบากแล้วไปดึงเงินออกมาจากคลังสมบัติชาติเล่า”

เถ้าแก่เฉินไม่เคยคิดถึงเรื่องเหล่านี้มาก่อนเลย ยิ่งเป็นครั้งแรกที่ได้ยินข้อคิดเห็นเช่นนี้ของพานอวิ๋น ชั่วขณะนั้นตกใจจนพูดไม่ออก

พานอวิ๋นเก็บทั้งเงินทอนและกล่องที่ใส่หินชิงจินยัดเข้าไปในแขนเสื้อ เห็นท่าทางไม่มีความสุขเอาเสียเลยของเขา ก็ปลอบใจว่า “หรือไม่เจ้าก็ลืมวาจาพวกนั้นเมื่อครู่ของข้าไปเสียให้หมดเถิด คิดเสียว่าไม่เคยได้ยิน แล้วเยาะเย้ยฮ่องเต้อีกสักรอบ อารมณ์อาจจะดีขึ้นมาก็ได้”