กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เจ้าคนซื่อไร้เดียงสาเริ่มลังเลขึ้นมา แผ่นละยี่สิบตำลึงเชียวนะ เขาซื้อไปไว้ฟาดฟันผีร้าย ที่ไหนจะตัดใจเอามาฟาดเล่นกลางอากาศว่างเปล่าได้เล่า
เมื่อเห็นพานอวิ๋นเอ่ยอย่างจริงใจเช่นนี้ เขาจึงยอมฝืนใจเชื่อใจนาง “เอาละ ข้าเชื่อศิษย์น้องหญิง อย่างไรเสียพวกเราก็ออกมาจากตำหนักศึกษาเดียวกัน ศิษย์น้องหญิงคงไม่หลอกพวกเราหรอกใช่หรือไม่”
“ถูกแล้ว หากข้าหลอกพวกท่าน พวกท่านก็ขึ้นเขาไปหาข้าได้ตลอดเวลาเลยเจ้าค่ะ ข้ายังเรียนหนังสืออยู่ในตำหนักศึกษา ข้ายังจะหนีไปไหนพ้นอีกเล่า”
ทุกคนคิดดูแล้วก็เห็นว่าจริง จึงพากันแย่งซื้อต่อไป
ขอทานเฒ่าเห็นนางวาจาดั่งดอกบัวเบ่งบาน เพียงสองสามประโยคก็ดึงการค้ากลับมาได้ ในที่สุดก็ทนไม่ไหวหัวเราะร่าออกมาเสียงดัง พลางเขยกขาเดินกะเผลกๆ จากไป