เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
วันนี้พวกเขาหาเงินได้มากมายมหาศาล อีกทั้งยังเป็นเงินก้อนทั้งสิ้น พานอวิ๋น เมี่ยวเจิน และเมี่ยวเหอช่วยกันคลี่ตั๋วเงินทุกใบออก แล้วนำใบที่มีมูลค่าเท่ากันมาวางกองรวมกัน
เพียงตั๋วเงินมูลค่าสูงใบละ 100 ตำลึงก็มีถึง 6 ใบแล้ว ส่วนที่เหลือนั้นใบละ 50 ตำลึง 20 ตำลึง และ 10 ตำลึงเสียเป็นส่วนใหญ่
โดยเฉพาะใบละ 20 ตำลึงกับ 10 ตำลึง มีมากมายเหลือเกิน
เมี่ยวเจินนับเงินในมือตนเองเสร็จสิ้น จึงเอ่ยขึ้นว่า “ทางข้ามี 1,880 ตำลึง”
เมี่ยวเหอเอ่ยว่า “ทางข้ามี 1,620 ตำลึง”
พานอวิ๋นยิ้มจนตาหยี “ทางข้ามี 2,360 ตำลึง รวมกับ 600 ตำลึงนี้แล้ว ทั้งหมดคือ 6,460 ตำลึง”
ตัวพานอวิ๋นเองยังอดตกใจมิได้ “ดูท่าพวกนักพรตเต๋าก็มิได้ยากจนเท่าใดนักนี่นา”
เมี่ยวเจินเอ่ยว่า “การลับคมดาบมิทำให้เสียเวลาตัดฟืน มีแผ่นยันต์ที่ดี ย่อมหาเงินกลับคืนมาได้เสมอ”
เมื่อพานอวิ๋นมีเงินขึ้นมาก็ใจกว้างตามไปด้วย ชักตั๋วเงินใบละ 100 ตำลึงออกมาสองใบยัดใส่มือของทั้งสองคน “พวกเจ้าได้คนละ 100 ตำลึง เป็นค่าแรงของพวกเจ้า!”
ทั้งสองคนเบิกตากว้างในชั่วพริบตา ไม่อยากจะเชื่อว่าอาจารย์อาน้อยจะใจกว้างถึงเพียงนี้ “จริงหรือ ค่าแรงวันละ 100 ตำลึงเลยหรือ”