เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
จางจื่อหมิงพลันนึกถึงกลุ่มก้อนปราณวิญญาณที่พานอวิ๋นก่อขึ้นเมื่อคืนนั้น ก็รู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง “เจ้ามาหาข้ามีธุระอันใดกันแน่”
อิ่นซง “ไม่มีธุระก็มาหาเจ้าไม่ได้รึ พวกเราเรียนร่วมสำนักกันมาตั้งหลายปี ทั้งยังอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งหลายปี...”
“อย่าได้พูดราวกับข้าสนิทสนมกับเจ้านักหนา” จางจื่อหมิงแค่นเสียงหึตัดบทเขา พลางเอ่ย “พวกพานอวิ๋นยามนี้อยู่ที่เรือนไท่ซู่ เลิกเรียนแล้ว เจ้าไปตอนนี้ก็พอดีได้เจอคน”
อิ่นซงโบกมือเอ่ย “ยังมีอีกวิชาหนึ่ง จะทำให้เด็กๆ เสียการเรียนไม่ได้ ให้พวกนางไปเรียนเถอะ ข้ารอพวกนางเลิกเรียนแล้วค่อยไปหา เจ้าหลังจากนี้ไม่มีสอนแล้วใช่หรือไม่”
จางจื่อหมิงกำลังจะอ้าปากพูด อิ่นซงก็เอ่ยขึ้นว่า “เมื่อครู่ตอนข้าเข้ามาเห็นตารางสอนที่แปะอยู่บนกำแพงประกาศแล้ว เจ้าไม่มีสอนแล้วจริงๆ”
จางจื่อหมิงพลันกลัดกลุ้ม ไม่อยากจะเอ่ยคำใด
แต่อิ่นซงกลับมีเรื่องคุยกับเขามากมาย “ข้าได้ยินคนเขาพูดกันว่า เจ้ายังอยากจะตั้งฉายามรรคให้ศิษย์น้องหญิงเล็กของข้าอีกรึ”
สีหน้าของจางจื่อหมิงเย็นชา “เจ้าฟังมาจากผู้ใด เสวียนเมี่ยวรึ”
อิ่นซงโบกมือคราหนึ่ง “ศิษย์น้องหญิงสี่ของข้าใช่คนจำพวกชอบนินทาผู้อื่นเสียที่ไหน ย่อมต้องฟังมาจากคนอื่นอยู่แล้ว”