ตอนที่ 182 หอบหิ้วพะรุงพะรัง

อิ่นซงนิ่งเงียบ

หวังเฟ่ยอิ่นบ่นพึมพำไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจจางเจินเหรินอย่างยิ่ง

ทว่าเขากลับไม่อาจนำไปป่าวประกาศภายนอก แม้กระทั่งต่อหน้าพวกเด็กๆ ก็ยังเอ่ยถึงไม่ได้ โดยเฉพาะต่อหน้าพานอวิ๋น ด้วยเกรงว่านางจะมีภาพจำต่อภูเขามังกรพยัคฆ์แย่ลงไปอีก จนก่อให้เกิดข้อพิพาทที่ใหญ่โตยิ่งขึ้นระหว่างสองฝ่ายในภายภาคหน้า

อิ่นซงจึงตัดสินใจจะไปดูศิษย์น้องหญิงเล็กที่ภูเขามังกรพยัคฆ์เสียหน่อย ทั้งยังจะได้ไปคารวะจางเจินเหรินด้วย

เขารักความสงบสันโดษ ทว่าเมื่ออยู่ ณ ตำแหน่งใด ก็ย่อมต้องทำหน้าที่นั้น ไม่อาจปล่อยให้พวกเขาทำตามอำเภอใจเช่นนี้ได้ มรดกมรรคยังจะเอาอยู่หรือไม่

ราชสำนักยุคนี้สำนักหรูเรืองอำนาจ เต๋าและพุทธเดิมทีก็ถูกกีดกันแบ่งแยกอยู่แล้ว หากยังขืนปล่อยให้คนเหล่านั้นทำตัวเหลวไหลตามอำเภอใจ รากฐานอันยิ่งใหญ่ที่ท่านอาจารย์เต้าเหยี่ยนสร้างไว้คงถูกพวกเขาผลาญจนสิ้นแน่

อิ่นซงเก็บสัมภาระเรียบร้อย แล้วเอ่ยกับหวังเฟ่ยอิ่นว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ในเมื่อจวนเทียนซือให้ค่ายาสมุนไพรมามากถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็เรียกชงเอ๋อร์มาเถิด ใกล้จะสอบอยู่รอมร่อแล้ว อย่าได้มัวแต่คิดเรื่องซื้อของตะวันออกไปขายตะวันตกอยู่เลย ควรดูตำราก็ดูตำรา ควรบำเพ็ญก็บำเพ็ญ ยังต้องเสียเวลาเดินทางไปเมืองหลวงอีกนะขอรับ”