กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ยามนี้เหล่าเด็กหนุ่มไม่เพียงแต่มีความมั่นใจในตนเองเพิ่มพูนขึ้นเป็นทวีคูณ ความมั่นใจที่มีต่อพานอวิ๋นก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณเช่นกัน
“เมื่อครู่พวกเราก็เกือบจะจับเงาทมิฬนั่นได้แล้ว กลัวอะไรกัน ลุยเข้าไปตรงๆ เลยสิ”
พานอวิ๋นดึงเมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอมาไว้ข้างกายแล้วเอ่ย “พวกเจ้าไปเถิด ข้ายังสามารถชี้ทางให้พวกเจ้าได้ด้วย เดินเข้าไปแล้วมุ่งหน้าไปทางเหนือ ที่นั่นมีภูเขาอยู่ลูกหนึ่ง ในเขามีพวกพ้องของมันอยู่”
“ยะ ยังมีพวกพ้องอีกหรือ”
“มีสิ ไม่อย่างนั้นเหตุใดพวกข้าถึงบอกว่าเฉินจื้ออู้อาจจะตกอยู่ในมือของพวกมันเล่า” พานอวิ๋นเอ่ย “พวกเจ้าคิดจะรั้งอยู่ที่นี่เพื่อถกเถียงกับข้าหรือ ยิ่งยืดเวลาออกไปเนิ่นนานเท่าใด คนที่ชื่อเฉินจื้ออู้ผู้นั้นก็ยิ่งมีโอกาสตายมากขึ้นเท่านั้น”
เหล่าเด็กหนุ่มหน้าถอดสี สะดุ้งตื่นจากภวังค์แล้วรีบเอ่ยทันที “พะ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้”
มืดมิดจนแทบมองไม่เห็นหนทาง ทว่าเมื่อคนเราเข้าไปอยู่ในความมืด เพียงปรับสายตาครู่หนึ่งก็พอมองเห็นเส้นทางเลือนรางได้แล้ว
พานอวิ๋นวิ่งนำหน้ามุ่งไปยังตำหนักศึกษา
คนอื่นๆ กลัวว่าจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง จึงรีบวิ่งตามไปเช่นกัน เหวินเจี๋ยเนื่องจากเพิ่งตกใจกลัวอย่างรุนแรง ยามนี้จึงยังถูกทุกคนคุ้มกันไว้ตรงกลาง