ตอนที่ 174 เงาทมิฬ

ยามนี้ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปหมดสิ้นแล้ว ในตลาดนัดไม่ค่อยมีคนแล้ว ทั้งสามรู้ดีว่า ไม่ถึงหนึ่งเค่อ ท้องฟ้าก็จะมืดมิดลงโดยสมบูรณ์

หากยามนี้ใช้วิชาตัวเบาเหินกลับไป ก็จะกลับถึงตำหนักศึกษาพอดิบพอดีก่อนที่ฟ้าจะมืดสนิท

ทว่าพานอวิ๋นหลุบตาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ตัดสินใจเดินกลับไป

“ข้ายังคงเชื่อใต้หล้าฟ้าดิน ในเมื่อพระองค์บอกว่าคนอยู่บนเส้นทางนี้ เช่นนั้นก็คงอยู่แถวนี้เสียแปดเก้าส่วน” พานอวิ๋นเอ่ย “ลองหาดูตามทาง วิชาแปลงโฉมของเขานับว่าไม่เลว พบเจอได้ยากยิ่ง”

เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอขานรับ ขณะเดินกลับจึงคอยสังเกตป่าลึกสองข้างทางให้มากขึ้น

ช่วงเวลานี้ บนถนนมีเพื่อนนักศึกษาประปราย พวกเขาเร่งฝีเท้าเร็วมาก เห็นได้ชัดว่าล้วนอยากรีบกลับถึงตำหนักศึกษาก่อนฟ้าจะมืดสนิท

คนที่เดินทอดน่องช้าๆ เช่นกลุ่มพานอวิ๋นก็พอมีอยู่บ้าง ทว่าล้วนมีจำนวนคนไม่น้อย จับกลุ่มกันเป็นพรวน

คนมากย่อมใจกล้า แม้ฟ้าจะมืดลงก็ไม่หวาดกลัว

พานอวิ๋นเห็นคนเหล่านั้น จึงสาวเท้าเร็วขึ้น ตามหลังพวกเขาไปอย่างไม่รีบไม่ช้า

เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอรีบตามให้ทัน พลอยลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก คนเยอะย่อมปลอดภัยกว่าอยู่บ้างจริงๆ