ตอนที่ 173 ปลอมและด้อยคุณภาพ

พอเฉินจื้ออู้จากไป พานอวิ๋นก็เริ่มส่งเสียงร้องเร่ขาย ทว่าผู้คนที่เข้ามาล้วนแต่ซื้อสมุนไพร ส่วนแผ่นยันต์ของนางนั้น แต่ละคนเพียงปรายตามองแวบเดียวแล้วก็ผละไป

พานอวิ๋นใคร่ครวญเล็กน้อยก็ส่งแผงให้เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอดูแล ส่วนตัวนางเดินไปดูแผ่นยันต์ตามร้านค้า รวมถึงแผ่นยันต์ที่วางขายตามแผงต่างๆ

พอดูแล้ว พานอวิ๋นก็เข้าใจทันที แผ่นยันต์บนถนนสายนี้ส่วนใหญ่ไม่เลวเลย อย่างน้อยก็อยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน

แผ่นยันต์ในร้านค้านั้นได้มาตรฐานร้อยทั้งร้อย กล่าวคือ พลังที่แฝงอยู่บนยันต์ล้วนอยู่เหนือเกณฑ์มาตรฐาน

แผ่นยันต์ที่วางตามแผงด้านนอก ราวเจ็ดส่วนมีพลังถึงปริมาณมาตรฐาน ในบรรดาสามส่วนที่เหลือนั้น สองส่วนมีพลังอยู่บ้างแต่ไม่ถึงปริมาณมาตรฐาน

ส่วนอีกหนึ่งส่วนที่เหลือก็คือสินค้าปลอมด้อยคุณภาพ มีเพียงรูปลักษณ์หามีจิตวิญญาณไม่

ผู้แสวงบุญหรือนักท่องเที่ยวที่มาจุดธูปอธิษฐานที่นี่จะเลือกซื้อจากร้านค้าโดยตรงเพราะรับประกันคุณภาพ ส่วนพ่อค้าและนักพรตเต๋าที่มารับของไปขาย หากไม่มีร้านค้าขาประจำก็มีเจ้าของแผงคู่ค้า ย่อมไม่มาเดินหาทั่วทั้งถนนใหญ่เช่นกัน

มีเพียงผู้บำเพ็ญอิสระเช่นเฉินจื้ออู้ที่มีเงินทองจำกัด ถึงจะคิดมาซื้อตามแผงลอย

ทว่าแผ่นยันต์ที่ทุกคนนำมาวางดูเผินๆ ก็คล้ายกันไปหมด เหตุใดผู้อื่นต้องมาซื้อที่นางเล่า

นางอายุน้อย ทั้งยังไม่มีชื่อเสียง เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นผู้มีตบะสูงขึ้นมาหน่อย ถึงจะมองออกว่าแผ่นยันต์ที่นางวาดมีพลังแฝงอยู่สูงกว่าแผ่นยันต์อื่นๆ