ตอนที่ 171 ไปเดินตลาด

เสวียนเมี่ยวเอ่ยว่า “ภายหน้าทุกสิบวันข้าจะส่งใบรับฝากเงินมาให้ พวกเจ้าเอาใบรับฝากเงินไปเบิกเงินที่โรงแลกเงินใต้ภูเขาก็พอ แม้เงินพวกเราจะมิได้มีมาก ทว่าสิ่งของที่พวกเจ้าต้องใช้บำเพ็ญ รวมถึงเรื่องอาหารการกินอย่าได้ปล่อยให้ลำบาก ล้วนอยู่ในช่วงกำลังวางรากฐานและกำลังโตกันทั้งนั้น หากแย่จริงๆ ก็ยังมีศิษย์พี่ใหญ่อยู่”

พานอวิ๋นไม่ได้มั่นใจนัก “ศิษย์พี่ใหญ่มีเงินหรือ”

เสวียนเมี่ยว “ศิษย์พี่ใหญ่ไปขอยืมผู้อื่นได้ เรื่องยืมเงินเขายังเก่งกาจยิ่งนัก”

พานอวิ๋นพลันตาสว่างเข้าใจกระจ่าง

กำลังพูดคุยกันอยู่ ประตูห้องประธานก็เปิดออก

จางเหวยอี้เดินออกมา พอเงยหน้าก็เห็นเสวียนเมี่ยวกับพานอวิ๋นหันศีรษะมองมา หัวใจเขาเต้นสะดุด กลืนน้ำลายลงคอด้วยความประหม่าก่อนจะก้าวขึ้นหน้าสองก้าวค้อมกายคารวะ “อาจารย์อา”

ประตูห้องอีกสองห้องเปิดออกพอดี เสวี่ยฮวากับเติ้งจื่ออวี่ก็เดินออกมาเช่นกัน คารวะเสวียนเมี่ยว “อาจารย์อา”

เสวียนเมี่ยวส่งเสียง “อืม” อย่างเย็นชาคำหนึ่ง แล้วก็เบือนสายตาหนี

ทั้งสามคนลอบผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก มองพานอวิ๋นแวบหนึ่งแล้วก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว

มีเพียงฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่า เมื่อคืนตลอดทั้งคืนพวกเขาผ่านพ้นมาด้วยความอกสั่นขวัญแขวนเพียงใด