ตอนที่ 170 คลาดสายตา

หลี่เหวินอิงอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้ายิ้ม อุ้มกระบี่พิงชายคาต่อไป เมื่อเห็นว่ากลุ่มก้อนปราณวิญญาณบนท้องฟ้าไม่มีทีท่าว่าจะสลายไป ซ้ำยังยิ่งรวมตัวหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ เขาก็อดทอดถอนใจมิได้ “อัจฉริยะเช่นนี้ เหตุใดจึงตกไปอยู่กับภูเขาไตรวิสุทธิ์ของพวกเจ้าได้เล่า”

เสวียนเมี่ยวก็แหงนหน้ามองกลุ่มก้อนปราณวิญญาณ ไม่ได้เอ่ยปาก

แต่หลี่เหวินอิงกลับนึกสนใจขึ้นมา จึงถามว่า “พวกเจ้าไปรับตัวคนมาจากที่ใดหรือ นางยังมีพี่น้องสหายอีกหรือไม่”

เสวียนเมี่ยวจึงอดนึกถึงพานเยวี่ยและพานอวี้ที่ตนเคยพบไม่ได้ พลางส่ายหน้ากล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องคิดเลย ตระกูลพวกเขามีเพียงนางคนเดียวที่มีพรสวรรค์เช่นนี้”

พานเยวี่ยและพานอวี้แค่ฝึกยุทธ์ยังฝืนทน นับประสาอะไรกับการบำเพ็ญมรรค

หลี่เหวินอิงมีสีหน้าผิดหวัง

ทั้งสามคนเงยหน้า มองกลุ่มก้อนปราณวิญญาณกลางเวหาเงียบๆ พรสวรรค์ระดับนี้ ขอเพียงพานอวิ๋นก้าวเดินต่อไปได้ อนาคตย่อมไร้ขีดจำกัด

ใต้เขา ชายหนุ่มคนหนึ่งก็กำลังแหงนหน้ามองกลุ่มก้อนปราณวิญญาณกลางเวหา แววตาเปี่ยมด้วยความรู้สึกซับซ้อนยิ่งนัก

จางเจิ้งชางกลับลงมาจากเขาด้วยความโกรธเกรี้ยว เรือนต่างๆ ในจวนเทียนซือ บรรดาผู้ที่นอนไม่หลับลุกขึ้นมาดูความครึกครื้นต่างก็รู้กันหมดแล้ว

ชายหนุ่มอดกลอกตาไม่ได้ มองออกไปนอกเรือนพัก