ตอนที่ 167 พ้นคุกชั่วคราวลงเขา

หวังเฟ่ยอิ่นมิได้ขัดขวางที่ลูกชายทำการค้า เพียงแต่ว่า เขายังคงบ่นพึมพำ “อย่ามัวแต่คิดเรื่องหาเงิน ว่างๆ ก็บำเพ็ญให้มาก เจ้าดูตัวเจ้าสิ อายุอานามป่านนี้แล้ว ละเว้นธัญาหารยังทำได้แค่ครึ่งวัน เจ้าลองงวดเดียวสักสิบวันครึ่งเดือนดูสิ”

หวังชง “พ่อ เช่นนั้นฝืนร่างกายเกินไป จะหิวตายเอานะขอรับ”

“ข้ายังทำได้ ไฉนเจ้าถึงทำไม่ได้ ยังคงเป็นเพราะตบะของเจ้ายังไม่ถึงขั้น ละเลยการบำเพ็ญนั่นแหละ”

พอนึกถึงตอนที่เขากลับมาถึงภูเขาไตรวิสุทธิ์ แล้วชาวบ้านบอกเขาว่า พี่น้องร่วมสำนักของหวังชงสองคนไปนั่งกินที่แผงลอยใต้เขาติดต่อกันครึ่งเดือนแล้ว เขาก็ปวดใจ

ชาวบ้านยังซ้ำเติมลงบนรอยแผลอันเจ็บปวดของเขาอีกว่า “เจ้าก็ปฏิบัติต่อเด็กแย่เกินไป ให้กินวันละมื้อเดียว ข้าได้ยินชงเอ๋อร์บอกว่า พวกเขาช่วงบ่ายแก่ๆ ก็กินข้าวไม่ได้แล้ว บอกว่าจะละเว้นธัญาหาร เจ้าลองพูดดูสิ ไอ้หนูรอง ตอนเจ้ายังหนุ่ม พ่อแม่เจ้าไม่เคยปล่อยให้เจ้าหิวกระเพาะกิ่ว หมู่บ้านเราไม่ได้มีครอบครัวที่กินได้แค่วันละมื้อมาตั้งกี่ปีแล้ว”

“ใช่เลย ปฏิบัติต่อเด็กแย่เกินไปจริงๆ”

หวังเฟ่ยอิ่นย่อมไม่คิดว่าลูกชายกับเถาเหยียนไป๋กินวันละมื้อเพราะจะละเว้นธัญาหาร การละเว้นธัญาหารที่แท้จริง อย่างน้อยก็ต้องอดสักวันหนึ่งกระมัง

พวกเขาไม่เช้าไม่สาย ชิงกินข้าวสักมื้อช่วงก่อนหลังยามอู่ นี่เรียกว่าละเว้นธัญาหารหรือ

นี่มันขี้เกียจชัดๆ!

บนเขาก็มีธัญพืช ผักหญ้าก็ไม่น้อย พวกเขายังเลี้ยงไก่อีก ไฉนถึงขาดแคลนของกินของดื่มกันเล่า