ตอนที่ 165 โดนทำโทษหมด

สายลมยามเย็นพัดเอื่อยเฉื่อยเข้ามา กวาดเอากลิ่นหอมทั่วทั้งถ้ำแล้วจากไป เพียงไม่นาน ถ้ำที่อยู่ใกล้เคียงทั้งบนล่างซ้ายขวาของถ้ำเจี่ยยี่สิบแปด ต่างก็ได้กลิ่นหอมของอาหารอันแสนพิเศษและหาได้ยากยิ่งนี้

ช่างน่าประหลาดแท้ ในผาครุ่นคิดความผิดกลับมีกลิ่นเนื้อลอยอบอวล

เฉิงหลิงจื่อที่กำลังนั่งสมาธิบำเพ็ญอยู่ริมหน้าผาก็เบิกตากว้างขึ้นมาเช่นกัน เขาสูดดมฟุดฟิดอย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้วก็สูดดมอีกครั้ง ในที่สุดก็ก้มหน้าลงเงียบๆ มองไปยังเบื้องล่างของหน้าผา

โจววั่งเต้าที่กำลังกอดหมั่นโถวทั้งเย็นทั้งแข็งลูกหนึ่งแทะอยู่สูดจมูกฟุดฟิด เดินตามกลิ่นหอมไปยังปากถ้ำ สุดท้ายก็ยื่นศีรษะออกไปสูดดมดูอย่างละเอียด

ไม่อาจดมได้ความว่าต้นตอของกลิ่นหอมมาจากที่ใด ทว่าในผาครุ่นคิดความผิดแห่งนี้ ผู้ที่กินเนื้อได้ อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมสดชื่นของข้าวสารขาว ดูท่าคงมีเพียงพานอวิ๋นที่สามารถนำถังน้ำออกมาตักน้ำได้เท่านั้นกระมัง

โจววั่งเต้าแหงนหน้าตะโกนขึ้นไปด้านบน “ศิษย์น้องหญิงพาน ศิษย์น้องหญิงพาน—”

พอตะโกนจบสัญชาตญาณก็บอกว่าไม่ถูกต้อง หากไม่ใช้กำลังภายในหนุนนำ เสียงย่อมส่งออกไปไม่ถึง

เขารู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง ผาครุ่นคิดความผิดแห่งนี้ตัดขาดเสียงได้ ไฉนจึงไม่ตัดขาดกลิ่นหอมไปด้วยเล่า