ตอนที่ 164 ตบหนึ่งฝ่ามือให้ตื่น

ในท้ายที่สุดทุกคนก็ยังคงปฏิบัติตามการจัดการของหวังเฟ่ยอิ่น ให้เสวียนเมี่ยวที่อยู่คอยดูแลพวกนางรั้งอยู่ในตำหนักศึกษา ส่วนเถาจี้ถือธงหมอเทวะผืนหนึ่งลงเขาไปหาเงินด้วยตนเอง

ด้านหวังเฟ่ยอิ่นก็เดินเตร็ดเตร่ในโรงอาหารตำหนักศึกษาอยู่รอบหนึ่ง ห่ออาหารกลับไปไม่น้อยแล้วจึงเดินกลับบ้าน

เขาออกมาเป็นเวลานานมากแล้ว หากยังไม่กลับไป ไม่เพียงแต่เขาจะโชคร้าย เกรงว่าผู้คนทั่วทั้งภูเขาไตรวิสุทธิ์คงต้องเริ่มโชคร้ายกันหมด

คนของภูเขามังกรพยัคฆ์ก็น่าจะพอรู้เรื่องอยู่บ้าง พอเขาเอ่ยปากว่าจะไป แม้จะรู้สึกเสียดายแต่ก็มิได้รั้งไว้ เพียงส่งเขาถึงประตูสำนักด้วยความอาลัยอาวรณ์ มองส่งเขาจากไป

จางหลิวเจินเองก็มาร่วมส่งเขาด้วยตนเอง

ในฐานะผู้สืบทอดแห่งจวนเทียนซือ การปรากฏตัวของเขาถือว่าให้หน้าตาแก่ภูเขาไตรวิสุทธิ์อย่างยิ่ง ช่วยผ่อนคลายความสัมพันธ์อันตึงเครียดระหว่างภูเขาไตรวิสุทธิ์กับภูเขามังกรพยัคฆ์ในช่วงเวลานี้ไปได้มาก

ทำให้ผู้คนทั่วทั้งตำหนักศึกษาเริ่มสงบจิตสงบใจลง และเริ่มมองพวกเมี่ยวเจินด้วยสายตาที่เป็นปกติ

ภายในจวนเทียนซือเชิงเขา ไม่ว่าจะมีแผนการคำนวณมากเพียงใด ครั้นเห็นเสวียนเมี่ยวรั้งอยู่ในตำหนักศึกษาก็พากันเก็บพับกลับไปทั้งหมด

ยามที่เมี่ยวเจินไปตักข้าวที่โรงอาหาร แว่วได้ยินคนพูดขึ้นว่า “เหตุใดพวกเจ้าเรือนจางถึงยอมให้เสวียนเมี่ยวรั้งอยู่ในตำหนักศึกษาได้ นั่นมันคนบ้าเชียวนะ”

เมี่ยวเจินหันขวับไปมองทันที สายตาเฉียบคมดุดัน