ตอนที่ 161 ความลับของเสียง

พานอวิ๋นทุบหินก้อนใหญ่แตกออกก้อนหนึ่ง พบว่าข้างในกลวงเปล่า

รูที่ทุบเปิดออกพอให้นางมุดเข้าไปได้อย่างหวุดหวิด นางหยิบเทียนเล่มหนึ่งออกจากมิติแดนวิญญาณมาจุด แล้วยื่นหน้าเข้าไปมอง

ครั้นเห็นมิติภายในดำมืดลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง นางก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะร่าอย่างได้ใจ “ข้าหาเจ้าเจอแล้ว——”

พานอวิ๋นนำเทียนไปติดไว้บนก้อนหินด้านข้าง จากนั้นก็กอบเศษหินที่ทุบแตกออกโยนลงไปข้างล่าง ปากก็พร่ำบ่นพึมพำ “พวกเขาบอกว่าถ้ำของผาครุ่นคิดความผิดเชื่อมทะลุถึงกัน ข้าหามาตั้งนานก็หาไม่เจอ ที่แท้ก็แอบซ่อนอยู่ตรงนี้ ดูท่ามิติที่เชื่อมถึงกันนี้จะค่อนข้างใหญ่ทีเดียว ลึกมากด้วย แปลกจริง ฝั่งตรงข้ามมืดตึ๊ดตื๋อ หรือว่าล้วนเป็นถ้ำลึก ไม่มีจุดให้เหยียบลงเลยหรือไร”

พานอวิ๋นไม่เชื่อ นางจึงแงะก้อนหินขว้างไปทางฝั่งตรงข้าม ไม่มีเสียงหินตกกระทบพื้นแข็งแต่อย่างใด ตรงกันข้ามกลับร่วงดิ่งลงไปข้างล่าง แล้วเกิดเสียงดังกึก

พานอวิ๋นเดาะลิ้น “ถ้ำนี้ใหญ่ถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

พานอวิ๋นหักหินออกมาอีกก้อนหนึ่ง ชั่งน้ำหนักดูแล้วถอยหลังไปยืนเล็กน้อย โคจรพลังปฐม ตะโกนเสียงดังลั่นแล้วเหวี่ยงแขนเป็นวงกลมขว้างไปข้างหน้า คราวนี้ได้ยินเสียงหินตกกระทบพื้นตรงด้านหน้าพอดี นางฟังเสียงแล้วลองคำนวณดู รู้สึกว่าค่อนข้างไกลทีเดียว อย่างไรเสียหากไม่เหินกระบี่ก็บินข้ามไปไม่พ้นแน่

จากนั้นนางก็เริ่มโยนก้อนหินลงไปด้านล่างทุกทิศทางโดยกะระยะทางไว้ ให้แมวดำคอยจดบันทึก “รีบจดไว้ ราวๆ สิบจั้ง ตกถึงพื้นหลังผ่านไปสองลมหายใจ...”

“สิบห้าจั้ง สี่ลมหายใจตกถึงพื้น”