ตอนที่ 162 สารภาพ

พานอวิ๋นตักน้ำใส่ถังไม้ใบใหญ่ทั้งสองใบของตนจนเต็ม อีกทั้งยังตักเพิ่มมาอีกหนึ่งถังเพื่อสำรองไว้ จากนั้นก็เริ่มใช้เตาต้มน้ำโดยตรง กลางวันแสกๆ จึงได้อาบน้ำร้อนอย่างสบายเนื้อสบายตัว แถมยังได้สระผมอีกด้วย

พอนางกลับมาถึงปากถ้ำ โจววั่งเต้าก็ยังคงรออยู่ตรงปากถ้ำทางนั้น

พานอวิ๋นคิดขึ้นมาได้ว่ายามนี้ทั้งสองก็นับเป็นสหายร่วมคุก อีกทั้งเมื่อครู่เขาก็ช่วยเหลือนางไว้มาก จึงอ้าปากกว้างเอ่ยถามเขาทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เจ้าจะตักน้ำหรือไม่”

โจววั่งเต้าอ่านออก จึงส่ายหน้า จากนั้นก็อ้าปากกว้างถามนาง “ศิษย์น้องหญิง เมื่อวานใช่เจ้าหรือไม่”

ด้วยกลัวว่าพานอวิ๋นจะอ่านริมฝีปากเขาไม่ออก เขายังใช้นิ้วมือชี้ๆ เข้าไปในถ้ำลึกอีกด้วย

ทั้งสองต่างชะโงกศีรษะออกมาข้ามระยะห่างราวสิบกว่าเมตรเช่นนี้ เจ้าทำท่าทางข้าก็วาดมือวาดไม้ โชคดีที่ปากถ้ำของคนทั้งคู่ไม่ได้อยู่ตรงข้ามกันพอดี หากแต่เป็นแนวทแยง จึงพอมองเห็นได้โดยไม่ต้องออกแรงเพ่งมากนัก

ขณะกำลังทำไม้ทำมือกันอย่างออกรส รอยยิ้มบนใบหน้าของโจววั่งเต้าพลันชะงักลง ท่อนบนของร่างกายที่ชะโงกยื่นออกมาก็หดกลับเข้าไปทันที เหลือโผล่ไว้เพียงศีรษะเดียวที่เอียงมองขึ้นมาทางพานอวิ๋น พลางส่งสายตาขยิบตาขยับคิ้วให้นางไม่หยุดหย่อน