ตอนที่ 159 กฎเกณฑ์

พานอวิ๋นหลับรวดเดียวจนถึงยามบ่าย

ยามที่นางลืมตาขึ้นมา แสงสว่างจางๆ ภายนอกส่องเข้ามาในถ้ำชั้นใน นางลุกขึ้นมานั่งบิดขี้เกียจ อ้าปากหาวพลางร้องลั่น “สบายยิ่งนัก!”

พานเสี่ยวเฮยได้ยินเสียงจึงเดินจากถ้ำชั้นนอกเข้ามา แล้วเอ่ยกับนาง “ชีวิตของเจ้าช่างไม่น่าเบื่อเลยสักนิด พวกเขากลัวว่าเจ้าอยู่ที่นี่แล้วไม่อาจบำเพ็ญจนกระทบรากฐาน กลัวเจ้าไม่มีสิ่งใดทำจนเบื่อหน่าย จิตใจเกิดปัญหา มีเพียงไม่เคยนึกคิดเลยว่า เจ้าจะอยู่ที่นี่อย่างสบายอารมณ์เพียงใด”

พานอวิ๋นขยับหมุนคอแล้วลงจากเตียง “มีกินมีดื่มมีมือถือ ข้าสามารถอยู่ได้สามปีโดยไม่ออกจากบ้าน แค่หนึ่งเดือนครึ่งเท่านั้นเอง”

พานเสี่ยวเฮย “ตอนนี้เจ้ามีมือถือรึ”

พานอวิ๋นฉีกยิ้มกว้างให้มัน “แม้ข้าจะไม่มีมือถือ แต่ข้ามีเจ้านี่นา”

บันทึกในหนังสืออันกว้างใหญ่ไพศาลในแดนวิญญาณนั้น แค่เปิดอ่านเรื่องราชวงศ์หมิงก็ไม่รู้ว่าพอให้นางอ่านไปได้นานเท่าใดแล้ว

ช่วงเวลาครึ่งปีที่ผ่านมา นางต้องทั้งบำเพ็ญ เรียนรู้ ทั้งยังต้องหาเงิน ความคืบหน้าในการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ราชวงศ์หมิงจึงเชื่องช้ายิ่งนัก แค่เล่ม ‘ประกาศพระราชอาญา’ กับ ‘กฎหมายต้าหมิง’ ก็กินเวลาของนางไปไม่น้อยแล้ว