ตอนที่ 158 ค้นพบ

ถ้ำเจี่ยยี่สิบแปดกว้างราวห้าเมตร ลึกเท่าใดยังไม่อาจรู้ ด้านในมืดมิด มองไม่เห็นก้นบึ้ง

พานอวิ๋นประคองเอวก้าวเข้าไปข้างในทีละก้าว ยิ่งลึกเข้าไป ถ้ำก็ยิ่งกว้างขึ้น มิได้กว้างเพียงห้าเมตรแล้ว

นางนับย่างก้าว ยามเดินเข้าไปได้สิบห้าก้าว เพดานหินผาก็ต่ำเตี้ยลง แม้นางจะมีรูปร่างเตี้ยยังต้องก้มศีรษะลงเล็กน้อยจึงจะผ่านไปได้ หากเป็นผู้ใหญ่ ต้องค้อมเอวจึงจะผ่านไปได้

ก้มศีรษะเดินไปสี่ก้าว นางก็เข้าสู่มิติอีกแห่งที่กว้างขวางยิ่งกว่าเดิม มีความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งตาผุดขึ้นมา

มีเพียงแสงสว่างเลือนรางส่องเข้ามาจากปากถ้ำ

พานอวิ๋นล้วงหลอดจุดไฟออกมาเป่าให้สว่าง ส่องสว่างฟ้าดินผืนนี้ได้เพียงพอถูไถ นี่คือมิติขนาดใหญ่ทรงกลมที่ไม่มีกฎระเบียบแห่งหนึ่ง

มีแท่นหิน บนแท่นหินปูฟางข้าวไว้ เห็นได้ชัดว่าเจ้าถ้ำคนก่อนนอนบนแท่นหินนี้

ห่างจากแท่นหินไปไม่ไกลมีหินย้อยทอดตัวลงมาหลายสาย ด้านล่างเป็นแอ่งหิน พานอวิ๋นมองปราดเดียวก็รู้ว่าตรงนั้นเคยมีน้ำหยด เพียงแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดบัดนี้จึงแห้งเหือดไปแล้ว

ริมขอบแอ่งหินมีทางน้ำตื้นๆ สายหนึ่งถูกกัดเซาะออกมา พานอวิ๋นจึงชูหลอดจุดไฟเดินไปข้างหน้าตามทางน้ำ สุดท้ายก็เดินมาถึงหน้าสระน้ำแห่งหนึ่ง

สระน้ำย่อมถูกน้ำกัดเซาะออกมาจากหินเช่นกัน ก้นสระยังคงมีน้ำขังอยู่ชั้นบางๆ อย่างคาดไม่ถึง