ตอนที่ 156 เรื่องของดวง

พานอวิ๋นถูกโบยไปยี่สิบไม้ใหญ่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะศิษย์ผู้ลงทัณฑ์เลื่อมใสในเสน่ห์บารมีของนาง หรือมีใครช่วยติดสินบนจัดการให้ ถึงไม่ได้เจ็บปวดอย่างที่คิดเอาไว้ อย่างไรเสียแม้แต่เสียงครางนางก็ไม่ร้องออกมาสักแอะ เพียงแต่ตอนถูกหามกลับเรือนเฟิ่งชีใบหน้าซีดขาวไปบ้าง ริมฝีปากถูกกัดจนเลือดซึมออกมาเท่านั้น

นักศึกษาจำนวนไม่น้อยล้วนได้เห็น ต่างพากันกระซิบกระซาบ “เห็นหรือไม่ โบยจนกระอักเลือดแล้ว นางยังแข็งใจไม่ร้องครางออกมาสักแอะ ช่างใจแข็งเด็ดเดี่ยวจริงๆ”

“ข้าดูออกตั้งแต่วันเริ่มต้นแล้ว คนอย่างอาจารย์อาจื่อฟางยังต้องเดินตามหลังนาง ไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่น้อย จะไม่ใจแข็งได้อย่างไร”

“ใบหน้าซีดขาวจนไม่มีสีเลือดสักนิดแล้ว”

พอยกกลับมาถึงเรือนเฟิ่งชี เสวียนเมี่ยวกับเมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอก็นำกรรไกรมาตัดเสื้อผ้าของนางออก ช่วยชะล้างบาดแผลและทายาให้นาง

พานอวิ๋นก็ครวญครางเสียง “ฮ่าๆๆ” ขึ้นมา

เสวียนเมี่ยวเหลือบมองนางแวบหนึ่ง ปากไม่ยอมละเว้นนาง “ข้านึกว่าเจ้าไม่รู้จักเจ็บจริงๆ เสียอีก แม้แต่ร้องโอดโอยยังแปลกประหลาดไม่เหมือนใคร”

ปากว่าเช่นนั้น ทว่ามือไม้กลับยิ่งรวดเร็วและแผ่วเบาขึ้น เสื้อผ้าที่ตัดเปิดถูกยกออก พานอวิ๋นส่งเสียง “ฮ่า” ออกมาคำหนึ่ง ยิ้มแหยแยกเขี้ยวกล่าวว่า “เบา เบา เบา เบามือหน่อย”