ตอนที่ 155 การค้า

มีคนมากเท่าใดที่หวังให้จางหลิวเจินตายไปเสียเช่นนี้?

และมีคนอีกมากเท่าใดที่ไม่อยากให้เขาตาย พยายามคิดหาสารพัดวิธีเพื่อช่วยชีวิตเขา?

เสวียนเมี่ยวก้าวไม่กี่ก้าวก็พ้นตึกสูง โผกายร่อนลงมา มุ่งตรงไปหาหวังเฟ่ยอิ่นทันที

ในเมื่อจวนเทียนซือและตำหนักศึกษามีเรื่องต้องขอร้องพวกเขา เช่นนั้นเรื่องโทษทัณฑ์ของพานอวิ๋นก็ยิ่งเจรจาได้ง่ายขึ้น

ตระกูลไต้ถูกพวกเขาเกลี้ยกล่อมจนยอมกลับไปแล้ว

หลังผ่านการหารือ ไต้ยงจะยังคงอยู่ที่ตำหนักศึกษา โดยให้หวังเฟ่ยอิ่นรักษาจนฟื้นขึ้นมา หลังจากฟื้นแล้ว เขาก็จะอยู่เป็นคนรับใช้เบ็ดเตล็ดในตำหนักศึกษาต่อไป

ในสภาพที่ตำหนักหนีหวานได้รับความเสียหาย สติปัญญาเหลือเทียบเท่าเด็กอายุเจ็ดแปดขวบ การบำเพ็ญมรรคย่อมมิอาจก้าวหน้าไปถึงไหน ทว่ายังพอทำงานง่ายๆ ในตำหนักศึกษาได้ ซึ่งตำหนักศึกษาสามารถเลี้ยงดูเขาไปได้ตลอดชีวิต

ทว่าเพราะคนถูกพานอวิ๋นทำร้าย ตำหนักศึกษาจึงเห็นว่านางต้องร่วมรับผิดชอบส่วนหนึ่งด้วย ดังนั้นนางจึงต้องรับภาระค่ารักษาพยาบาลส่วนหนึ่งของไต้ยง

หวังเฟ่ยอิ่นเปิดฉากด่ากราดกับพวกเขาไปสามร้อยยกโดยตรง “พวกมันลงมือก่อนแท้ๆ!”

“ยามนี้ไม่มีคนนอก ระหว่างพวกเราก็มิต้องปิดบังอันใด ด้วยระดับตบะของพานอวิ๋น นางย่อมสามารถสกัดคนไว้ได้โดยมิต้องลงมือหนักหน่วงถึงเพียงนั้น แต่นางกลับลงมือหนัก นี่คือเจตนาชัดๆ อีกทั้งนางยังจงใจทำลายตันเถียนของหนงจืออีต่อหน้าต่อตาพวกเรา”