ตอนที่ 154 ไปตีกัน

“แต่ภูเขามังกรพยัคฆ์มารังแกอารามฝูชิ่งของพวกเราเช่นนี้ คิดว่าอารามฝูชิ่งของเราไร้คนแล้วรึ” หลี่ชิงอิ่นแววตาแฝงความโกรธเกรี้ยว “ไม่กล้าไปหาเรื่องพานอวิ๋น ก็เอาลูกศิษย์อารามฝูชิ่งของข้ามาเป็นเครื่องมือ นึกว่าพวกเราเป็นลูกพลับนิ่มให้บีบเล่นได้รึ หยิบอาวุธขึ้นมา พวกเราไปภูเขามังกรพยัคฆ์กัน!”

“ศิษย์พี่ ไปกันกี่คนขอรับ”

หลี่ชิงอิ่น “ไปกันให้หมด!”

ประตูอารามฝูชิ่งปิดลง ยกขบวนกันไปอย่างเกรียงไกร (ความจริงคือไม่เลย) มุ่งหน้าสู่ภูเขามังกรพยัคฆ์

รอจนเถาเหยียนไป๋ได้รับจดหมายของพานอวิ๋นมาเปิดอ่าน พี่น้องร่วมสำนักสองคนปรึกษาหารือกัน เห็นว่าควรบอกให้อารามฝูชิ่งรับรู้สักคำ จึงตามมาหา ทว่ากลับพบว่าประตูใหญ่อารามฝูชิ่งปิดสนิท ไม่หลงเหลือคนแม้แต่คนเดียว

ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ละแวกนั้นเอ่ยเสียงดังว่า “นักพรตหลี่กับพวกไปเปิดศึกแล้ว แม้แต่สุนัขก็ยังไม่ได้พาไปด้วยเลย”

เถาเหยียนไป๋ “แล้วไก่ที่เลี้ยงไว้ในอารามของพวกเขาจะทำอย่างไรเล่า”

“ฝากฝังไว้กับพวกเราหมดแล้ว ทุกวันพวกเราจะไปเก็บผัก คลุกรำข้าวให้พวกมันกิน นักพรตน้อย พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าไฉนพวกเขาถึงไปเปิดศึกกัน”

หวังชงเอ่ยว่า “ชุยหวยกงคนของพวกเขาถูกคนรังแกเข้าแล้ว”

“หวยกงรึ นั่นเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายนะ ถูกรังแกอย่างไรเล่า”