ตอนที่ 153 ร้องไห้ไม่หยุด

พานอวิ๋นกุมหน้าผากพลางร้องออกมาอย่างน้อยใจอยู่บ้าง “ศิษย์พี่ ข้าน้อยใจมากเลยนะรู้หรือไม่”

หวังเฟ่ยอิ่นแกะสิ่งของบนร่างชุยหวยกงออกจนหมด หลังจากตรวจดูยารักษาบาดแผลที่พอกไว้แล้วก็เปิดสูตรตำรับยาให้อีกเทียบหนึ่ง เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าน้อยใจ แต่คนเรามีชีวิตอยู่บนโลกนี้ มีผู้ใดไม่น้อยใจบ้างเล่า”

“เจ้าก็ทนไปเถอะ สักวันหนึ่งเจ้าจะมีชีวิตอยู่จนถึงตอนที่ไม่มีผู้ใดทำให้เจ้าน้อยใจได้อีก” หวังเฟ่ยอิ่นชี้ไปยังชุยหวยกงที่นอนอยู่บนเตียง กระดูกทั่วร่างหักสะบั้นแล้วเอ่ยว่า “หรือว่าเขาจะไม่น่าสงสารน้อยใจกว่าเจ้า”

พานอวิ๋นจึงก้มหน้ามองไป สบเข้ากับสายตาของชุยหวยกง นางพยักหน้า เอ่ยด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจอย่างยิ่ง “ชุยหวยกงน้อยใจกว่าข้าจริงๆ นั่นแหละ”

ใครจะเข้าใจเล่า เขาเพียงแค่ช่วยเพื่อนร่วมสำนักจองที่ นั่งคุยกับเพื่อนร่วมสำนักที่เป็นคนบ้านเดียวกัน ผูกมิตรเป็นสหายเท่านั้น เดินอยู่บนถนนก็เกือบจะถูกตีจนตายเสียแล้ว

“มองดูเขาแล้ว ในใจเจ้ารู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่เล่า”

พานอวิ๋นพยักหน้า

น้ำตาของชุยหวยกงพลันไหลพรากลงมาทันที