ตอนที่ 152 ทะเลาะไม่หยุด

หลินจิ้งเล่อกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “นี่คือธรรมเนียม”

“เช่นนั้นเจ้าก็ว่ามา ตามธรรมเนียมแล้วจะลงโทษพวกเขาอย่างไร” หวังเฟ่ยอิ่นชี้ไปยังพวกหนงจืออีแล้วเอ่ยถาม

หลินจิ้งเล่อ “ทำลายตบะ ขับออกจากตำหนักศึกษา”

สามคนที่คุกเข่าอยู่พลันร่างทรุดอ่อนยวบ รีบโขกศีรษะขอขมา การทำลายตบะและขับออกจากตำหนักศึกษา ชั่วชีวิตนี้ของพวกเขาก็พังทลายลงแล้ว

หนงจืออีแสยะยิ้มสมเพชตนเองคำรบหนึ่ง เขารู้อยู่แล้วเชียว

ตอนนั้นเขาหน้ามืดตามัว วันรุ่งขึ้นเมื่อสติสัมปชัญญะฟื้นคืน เริ่มตรึกตรองเรื่องนี้ จึงค่อยตระหนักว่าสถานการณ์ของตนย่ำแย่เพียงใด

เรื่องนี้จะมองว่าใหญ่หรือเล็กก็ได้ หากถูกตีความว่าเป็นการทะเลาะวิวาท อย่างมากเขาก็ถูกตัดสินไปผาครุ่นคิดความผิดหนึ่งปี แล้วปรับทรัพยากรและเงินอีกเล็กน้อย

ทว่าหากถูกตีความว่าเป็นการทำร้ายผู้ร่วมสำนัก ชุยหวยกงบาดเจ็บถึงเพียงนั้น ซ้ำไต้ยงยังหมดสติไม่ฟื้น พวกเขาสองสามคนนี้ย่อมต้องถูกลงทัณฑ์สถานหนัก ถึงเวลานั้นย่อมต้องถูกทำลายตบะแล้วขับออกจากตำหนักศึกษาเป็นแน่

หนงจืออีรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจอย่างยิ่งในอก ทว่าก็รู้ดีว่าตนไร้กำลังจะแปรเปลี่ยน

พานอวิ๋นความสามารถสูงส่ง เบื้องหลังแข็งแกร่ง จากท่าทีเด็ดเดี่ยวดุดันยามเผชิญหน้ากับจางจื่อวั่งเมื่อตอนนั้น กับเรื่องนี้แล้ว นางย่อมไม่มีทางปล่อยให้จบลงง่ายๆ เป็นแน่ ชัดเจนยิ่งว่าพวกเขามีเพียงจุดจบเดียวนี้เท่านั้น