ตอนที่ 148 ยื้อเวลา

ขณะนี้ เมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอกำลังขังตัวเองอยู่ในห้อง ทั้งสองรื้อหีบอุ้มเอากล่องใบหนึ่งออกมา หลังจากกราบไหว้แล้วจึงเปิดกล่องออก หยิบเอาเทพภูเขาท่านพานที่แกะสลักจากไม้ออกมาจากข้างใน

พวกนางวางเทพภูเขาลงบนโต๊ะด้วยความเคารพนบนอบ กราบแล้วกราบเล่า จากนั้นก็หยิบกระดาษยันต์ออกมา เขียนตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวลงไปว่า “มหันตภัย รีบมา”

จากนั้นก็ร่ายมุทราบริกรรมคาถา จุดกระดาษยันต์เผาจนมอดไหม้เบื้องหน้าท่านพาน

ครั้นทำทั้งหมดนี้เสร็จสิ้น ใบหน้าของเมี่ยวเจินก็ซีดขาวไปบ้าง

ตบะของนางยังไม่แกร่งกล้าพอ ส่งสารได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

เมี่ยวเหอรีบเช็ดเหงื่อให้นาง พลางเอ่ยถามด้วยความกังวล “เช่นนี้พวกอาจารย์ลุงใหญ่จะได้รับสารหรือไม่”

“อาจารย์ลุงใหญ่บอกว่าได้ เช่นนั้นก็น่าจะได้กระมัง”

ใบหน้าเล็กๆ ของเมี่ยวเหอย่นยู่ไปหมด “หากไต้ยงผู้นั้นตายขึ้นมา ตำหนักศึกษาจะจับตัวอาจารย์อาน้อยไปให้ชดใช้ด้วยชีวิตหรือไม่”

เมี่ยวเจินเม้มปากเอ่ย “ข้าคิดว่าพึ่งพาการส่งสารเช่นนี้อย่างเดียวไม่ได้ ต้องลงเขาไปหาเถ้าแก่เฉิน ให้เขาส่งจดหมายไปที่ภูเขาไตรวิสุทธิ์อีกฉบับ ทางนี้ไปไม่ถึง ทางนั้นก็ยังไปถึงได้ ต่อให้พวกเขาจะให้อาจารย์อาน้อยชดใช้ด้วยชีวิต ก็ไม่กล้าลงมือในทันทีหรอก”