ตอนที่ 146 แก้แค้น

โจววั่งเต้าทั้งอิจฉาและริษยา เอ่ยว่า “ศิษย์น้องหญิง แม้ช่วงหลายปีก่อนหน้าเจ้าจะตกระกำลำบาก ทว่ายามนี้กลับมีความเป็นอยู่ที่ดี เจ้าเป็นศิษย์ของเทพภูเขา ทั้งยังได้เป็นผู้ดูแลศาลเจ้า ภายหน้าย่อมต้องได้ปรนนิบัติรับใช้เทพภูเขาไตรวิสุทธิ์ ตำแหน่งเทพย่อมมีให้เจ้าอย่างแน่นอน หากเจ้าสอบผ่านได้รับใบอนุญาตบวชได้อีก การจะเข้ารับราชการในราชสำนักก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”

“การเข้ารับราชการในราชสำนักมีอันใดน่าสนใจ มิสู้ท่องอิสระไปใต้หล้า เที่ยวทำความดี กำราบมารพิทักษ์มรรค ประกาศเกียรติภูมิสำนักเต๋าของเรา เช่นนั้นมิประเสริฐกว่าหรือ จริงสิศิษย์พี่โจว ข้าได้ยินมาว่า การลงเขาไปหาประสบการณ์ยังสามารถรับค่าบุญกุศลได้ด้วยหรือ”

โจววั่งเต้าพยักหน้า “การลงเขาหาประสบการณ์มีสองแบบ แบบแรกคือรับภารกิจจากตำหนักศึกษาลงเขาไปโดยตรง เมื่อทำภารกิจสำเร็จก็รับค่าบุญกุศลตามสมควร อีกแบบคือยามลงเขาหาประสบการณ์ หากบังเอิญพบเจออสูรชั่วร้าย หรือประสบภัยพิบัติธรรมชาติและภัยจากมนุษย์ ศิษย์สำนักเต๋าเช่นพวกข้าได้กระทำหน้าที่อันพึงกระทำ เข้าช่วยเหลือเยียวยาราษฎร ขอเพียงมีหลักฐานยืนยัน พอกลับมาก็มีค่าบุญกุศลให้รับเช่นกัน”

พานอวิ๋น “แบบแรกยังพอทำเนา แต่แบบหลังจะยืนยันอย่างไร จะเอาหลักฐานอย่างไรเล่า”

โจววั่งเต้า “ก็แค่ไปหาศาลาว่าการท้องถิ่น พวกเขาจะออกหลักฐานให้เจ้าเอง”

พานอวิ๋นเบิกตากว้าง “ยังมีของพรรค์นี้ด้วยหรือ”

“ย่อมต้องมีสิ” โจววั่งเต้าเอ่ย “ศิษย์น้องหญิงคิดจะเอาค่าบุญกุศลไปแลกพวกวรยุทธ์ใช่หรือไม่”

พานอวิ๋นพยักหน้า