ตอนที่ 145 เบี้ยหวัดสองทาง

รอยยิ้มบนดวงหน้าของพานอวิ๋นพลันมลายสิ้น “ตำหนักศึกษาเป็นพวกขูดรีดหรือไร กวาดพื้นตั้งหนึ่งเดือนได้แค่หนึ่งบุญกุศล ไยพวกเขาไม่ไปปล้นชิงเอาเสียเลยเล่า”

พานอวิ๋น “ดังนั้นหากเจ้าต้องการแลกเคล็ดกระบี่เล่มนี้ ต้องกวาดพื้นถึงเก้าสิบเก้าเดือน แปดปีกับอีกสามเดือนเชียวรึ”

เมี่ยวเจิน “อาจารย์อาน้อย ข้าเองก็มิได้กวาดพื้นเป็นเพียงอย่างเดียวเสียหน่อย รอให้ข้าเรียนรู้วิชาความสามารถ ได้หน่วยกิตมากพอแล้วก็สามารถรับภารกิจลงเขาไปหาประสบการณ์ได้ ถึงครานั้นค่าบุญกุศลที่หาได้ย่อมมากขึ้น ไม่จำต้องใช้เวลาถึงแปดปีหรอกเจ้าค่ะ”

พานอวิ๋นหมุนตัววนไปมาอยู่กับที่ ไฉนอันใดๆ ล้วนเป็นค่าบุญกุศลไปหมด

แดนวิญญาณของนางจะปลดผนึกก็ต้องใช้ค่าบุญกุศล โชคชะตาจะดีขึ้นก็ต้องใช้ค่าบุญกุศล ยามนี้ตำหนักศึกษาจะแลกเปลี่ยนวรยุทธ์กลับต้องใช้ค่าบุญกุศลเช่นกัน

แม้วิธีคำนวณจะไม่เหมือนกัน ฝ่ายผู้กำหนดก็ไม่เหมือนกัน ฝ่ายหนึ่งคือค่าอารมณ์ของมนุษย์ที่มรรคาสวรรค์เป็นผู้ชั่งวัด อีกฝ่ายหนึ่งคือกฎระเบียบที่ตำหนักศึกษากำหนดขึ้นมา แต่ว่า...