ตอนที่ 144 หยั่งเชิง

พานอวิ๋นตวัดสายตาไปคราหนึ่ง ทั้งสามคนก็แอบประลองสายตากันรอบหนึ่ง ในที่สุดก็ยังคงเป็นเมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอที่ถูกสยบ พากันก้มหน้าลงอย่างว่าง่ายไม่เอ่ยคำใด

จางหลิวเจินมองเห็นในสายตา อดแย้มยิ้มออกมามิได้

เสียงฝีเท้าดังแว่วมา เป็นโจววั่งเต้าที่ออกไปส่งคนเดินกลับมาแล้ว พานอวิ๋นจึงรีบพับวรยุทธ์เก็บยัดเข้าไปในแขนเสื้อทันที

ทันทีที่โจววั่งเต้าก้าวพ้นประตู คนทั้งสี่ในห้องก็เงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมกัน

ภายใต้สายตาอันกดดันของคนทั้งสี่ โจววั่งเต้าอดชะงักฝีเท้าไม่ได้ เอ่ยเรียกอย่างลังเลคำหนึ่ง “ศิษย์พี่ใหญ่?”

จางหลิวเจินยิ้มบางๆ พลางถาม “เจ้าส่งเจ้าเรือนเสวี่ยและพวกเขากลับไปแล้วรึ?”

“ขอรับ ท่านอาจารย์กับเจ้าเรือนเสวี่ยและพวกท่านบอกให้ท่านพักผ่อนให้ดี มีสิ่งใดก็เรียกให้ซือเต้าไปทำ” โจววั่งเต้าเพิ่งจะนึกขึ้นได้ จึงมองออกไปนอกหน้าต่างแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วถาม “ซือเต้าเล่า?”

ซือเต้าเป็นเด็กนักพรตข้างกายจางหลิวเจิน อายุ 14 ปี เป็นบ่าวรับใช้ของตระกูลจาง คอยปรนนิบัติดูแลอยู่ข้างกายเขา

จางหลิวเจินยิ้มกล่าว “ข้าให้เขาไปชงชา ส่วนใหญ่น่าจะเป็นเพราะของจิปาถะที่เก็บไว้ในลานบ้านมีมากเกินไป ประเดี๋ยวประด๋าวจึงยังหาไม่พบ”