ตอนที่ 143 คันไม้คันมืออยากลอง

“ย่อมเป็นเรื่องจริงอยู่แล้ว ทว่าเจินเหรินไม่อยู่ บรรดาเจ้าเรือนล้วนไม่อาจตัดสินใจแทนได้ จึงยังไม่ได้ส่งคนไปเทียบเชิญขอรับ” โจววั่งเต้ากล่าว “แต่หากอาการป่วยของศิษย์พี่ใหญ่ยังคงทรุดหนักลงเช่นนี้ ต่อให้เจินเหรินไม่อยู่ ก็คงต้องส่งคนไปเทียบเชิญแล้วล่ะขอรับ”

พานอวิ๋นเลิกคิ้ว มิน่าเล่าช่วงเวลานี้พวกนางถึงได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขนัก ที่แท้ก็มีสาเหตุมาจากการที่มีเรื่องต้องร้องขอต่อภูเขาไตรวิสุทธิ์อยู่นี่เอง

แต่ทว่า...

จางเทียนซือจะรู้หรือไม่ว่าลูกชายคนเดียวของตนป่วยเจียนตายอยู่รอมร่อ จวนเทียนซือและตำหนักศึกษายังมัวแต่ถกเถียงคาราคาซังเรื่องจะเชิญหมอที่เก่งกาจกว่านี้มาหรือไม่กันอยู่ได้?

เหนือความคาดหมายของพานอวิ๋น จางหลิวเจินพักอาศัยอยู่ที่เรือนฝานสี่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเรือนเฟิ่งชีนัก

เรือนฝานสี่มิใช่เพียงที่พักของเหล่านักศึกษา ทว่ายังเป็นสถานที่เล่าเรียนศึกษา ทว่าพานอวิ๋นไม่เคยมาที่นี่มาก่อน ทั้งยังไม่มีบทเรียนใดจัดไว้ที่ฝั่งนี้

ดังนั้นเมื่อก้าวเข้าสู่เรือนฝานสี่ สายตาของนางจึงอดไม่ได้ที่จะกวาดมองไปรอบทิศทาง

โจววั่งเต้าเห็นนางใคร่รู้ จึงเอ่ยอธิบายว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ก็คือเจ้าเรือนฝานสี่ เมื่อก่อนเคยเป็นสถานที่สนทนามรรคและศึกษาสำนักนิติธรรม ทว่าภายหลังศิษย์พี่ใหญ่ล้มป่วย เรือนฝานสี่จึงปิดตัวลง เพียงแต่จัดเก็บตึกหลังหนึ่งใหม่ ดัดแปลงเป็นหอคัมภีร์ขอรับ”