กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
มีคนร้องถามเสียงดัง “เช่นนั้นศิษย์พี่ใหญ่เป็นกายามรรคาแต่กำเนิดหรือขอรับ”
พานอวิ๋นเองก็มองจางหลิวเจินตาเป็นประกาย รอคอยคำตอบของเขา
จางหลิวเจินพยักหน้ายิ้มๆ มิได้ปิดบังแม้แต่น้อย “ถูกต้องแล้ว ข้าคือกายามรรคาแต่กำเนิดจริงๆ”
ลานกว้างพลันระเบิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์อันแผ่วเบาแต่เซ็งแซ่ มีทั้งอิจฉา ริษยา ทั้งยังมีความเลื่อมใส...
นอกลานกว้าง มิเพียงจางจื่อวั่งที่เปลี่ยนสีหน้า หลินจิ้งเล่อก็เปลี่ยนสีหน้าเช่นกัน
“เหลวไหล สิ้นคิดสิ้นดี” จางจื่อวั่งตำหนิเสียงเบา “ไม่รู้ว่ามีอสูรชั่วร้ายมากเท่าใดที่หมายแย่งชิงกายามรรคาแต่กำเนิด เขาไม่คิดปกปิด กลับเปิดเผยต่อธารกำนัล นี่รังเกียจว่าความยุ่งยากบนตัวยังไม่พอรึอย่างไร”
หลินจิ้งเล่อชำเลืองมองจางหลิวเจินบนแท่นสูง เอ่ยเสียงเบา “ให้เขาย้ายมาอยู่ในตำหนักศึกษาเถิด”
จางจื่อวั่งหลุบตาลงเอ่ย “ไม่ได้ จวนเทียนซือไม่มีทางยอม”
หลินจิ้งเล่อกล่าว “ยามนี้เทียนซือมิได้อยู่ในจวนเทียนซือ หากมีอสูรชั่วร้ายฉวยโอกาสลอบเข้ามา ด้วยสภาพร่างกายของหลิวเจินในตอนนี้ เกรงว่าจะมีอันตราย สู้ให้เขามาพักในตำหนักศึกษา ที่นี่มีเจ้า มีข้า ทั้งยังมีเจ้าเรือนแต่ละเรือน ย่อมคุ้มครองความปลอดภัยของเขาได้”
จางจื่อวั่งมองเขาเขม็งอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้ากล่าว “ก็ดี ข้าจะไปหารือกับจวนเทียนซือ”