ตอนที่ 139 จางหลิวเจิน

พานอวิ๋นกลับมายังเรือนเฟิ่งชีอย่างกระปรี้กระเปร่าเบิกบานใจ ช่างประจวบเหมาะกับที่ได้พบจางเหวยกังและจางเหวยฉินกำลังจะออกไปข้างนอกพอดี สีเขียวอมน้ำเงินบนใบหน้าคนของทั้งสองจางลงไปบ้างแล้ว ทว่าก็ยังคงล้างไม่ออกจนหมด สองวันนี้พวกเขาจึงมักจะเก็บตัวอยู่แต่ในห้องหากไม่จำเป็นก็ไม่ออกไปไหนเด็ดขาด

หลังจากเมื่อวานนี้จางเหวยเหลียงเก็บข้าวของใส่ห่อผ้าจากไปแล้ว ความเกลียดชังที่คนทั้งสองมีต่อพานอวิ๋นในแววตาก็จางหายไปมาก ทั้งยังบังเกิดความขยาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย

ยามนี้พอเผชิญหน้ากับพานอวิ๋นที่หน้าประตู ทั้งสองก็เพียงลังเลไปชั่วครู่ ก่อนจะเบี่ยงตัวหลีกทางให้ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

พานอวิ๋นที่เดิมทีคิดจะเบี่ยงตัวให้พวกเขาออกไปก่อน เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงก้าวเท้าเข้าประตูทันที เมี่ยวเจินชะงักไปเล็กน้อยแล้วก็ก้าวเท้าตามไปเช่นกัน

เมี่ยวเหอไม่ได้คิดอะไรเลยแม้แต่น้อย รีบก้าวข้ามธรณีประตูตามติดไปติดๆ

ด้านหลังของนางมีแมวดำตัวหนึ่งเดินตามมา มันเยื้องย่างสองขาอย่างสง่างามผ่านหน้าคนทั้งสองไป ท้ายที่สุดก็เงยหน้าขึ้นแล้วส่งเสียง “เหมียว” ใส่พวกเขาทีหนึ่ง

จางเหวยกังมีสีหน้าเขียวคล้ำ รอจนสามคนกับหนึ่งแมวเดินเข้าเรือนไป เขาก็หันไปถามจางเหวยฉินว่า “เมื่อครู่นี้เจ้าแมวผีนั่นกำลังหัวเราะเยาะพวกเราอยู่ใช่หรือไม่”

จางเหวยฉินกล่าวว่า “พวกเรามิใช่ตรวจดูไปแล้วหรือ นั่นมันก็แค่แมวดำธรรมดาๆ ตัวหนึ่งมิใช่รึ”