ตอนที่ 131 พานอวิ๋น

จางเหวยเหลียงสีหน้าเขียวคล้ำ ตะโกนลั่น “ไปตามพวกศิษย์พี่กับอาจารย์อาที่โถงกฎหมายอาญามา นาง...”

จางเหวยเหลียงเบิกตากว้างขึ้นมาทันใด จนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เห็นเพียงปลักโคลนที่ดูดเขาไว้ก่อนหน้านี้ เกาะตัวแน่นเป็นก้อนขึ้นมาในชั่วพริบตา แผ่นหินสีน้ำเงินที่ถูกพลิกเปิดออกถูกพื้นดินขยับเคลื่อนย้ายกลับมา เสียงดังเพียะถูกกดแนบลงบนดิน ทางเดินทั้งสายล้วนฟื้นคืนสู่สภาพเดิม ดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าเคยมีปัญหาใด

จางเหวยฉินตาค้างอ้าปากหวอ เอ่ยถาม “หากพวกศิษย์พี่กับอาจารย์อามา พวกเขาจะดูออกหรือว่าที่นี่เคยกลายเป็นปลักโคลนมาก่อน”

จางเหวยเหลียงหน้าเขียวคล้ำไม่พูดไม่จา อย่าว่าแต่คนที่ไม่เคยเห็นเลย แม้แต่ผู้ประสบเหตุด้วยตนเองเช่นเขายังต้องสงสัยว่าเมื่อครู่เป็นภาพลวงตาหรือไม่

เขายื่นมือไปลูบขาขวาของตนเองในชั่วพริบตา อยากรู้ว่าเมื่อครู่ตนตกอยู่ในภาพลวงตาหรือไม่ บางทีเมื่อครู่อาจเป็นค่ายกลลวงตา มิใช่...

พอลูบดูก็พบว่าบนขามีแต่คราบโคลน ทั้งยังมีกางเกงที่ถูกกระชากจนขาดวิ่น

จางเหวยเหลียงสีหน้าซีดเผือด ผลักพวกจางเหวยอี้ที่ประคองตนอยู่ออกไป แล้วพุ่งตรงไปยังประตูห้องของพานอวิ๋น

พานอวิ๋นลืมตาขึ้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

จางเหวยเหลียงพุ่งชนเข้ากับเขตอาคมชั้นหนึ่ง ถูกดีดสะท้อนกระเด็นออกไปเสียงดังปัง จางเหวยอี้ไร้ความรู้สึก ก้าวเท้าเบี่ยงหลบไปทันที จางเหวยฉินกับจางเหวยกังยื่นมือออกไปรับตัวเขาไว้ จึงไม่ทำให้เขาต้องร่วงกระแทกลงบนพื้น