ตอนที่ 130 ข่มขวัญแต่แรกเริ่ม

พานอวิ๋นรู้สึกหวั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง

เมี่ยวเจินเอ่ยว่า “อาจารย์อาน้อย การเลี้ยงผีน้อยเป็นข้อห้ามใหญ่นะเจ้าคะ”

พานอวิ๋นจึงดับเปลวไฟริบหรี่ในใจลง แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเที่ยงธรรมว่า “ถูกต้องแล้ว ข้าไม่มีทางทำเรื่องที่ขัดต่อจรรยาบรรณวิชาชีพเช่นนี้หรอก”

ข้อห้ามใหญ่หรือไม่นั้นไม่สำคัญหรอก เป็นเรื่องที่สมยอมพร้อมใจกันทั้งสองฝ่ายต่างหาก ทว่ายามนี้จวนเทียนซือคิดจะหาเรื่องนาง ทางที่ดีอย่าได้ล้ำเส้นจะดีกว่า รู้อยู่แก่ใจว่าเบื้องหน้ามีหลุมพราง ย่อมต้องหลบเลี่ยงเป็นธรรมดา

พานอวิ๋นจัดเสื้อคลุมให้เรียบร้อย แล้วเอ่ยถามอย่างสำรวมว่า “นอกจากเจ้าแล้ว อีกสองห้องยังมีผีอยู่อีกหรือไม่”

ผีหญิงน้ำตานองหน้าเอ่ยว่า “ไม่มีแล้ว มีเพียงข้าน้อยตนเดียว จางเหวยเหลียงคาดเดาว่านักพรตน้อยจะต้องพักห้องตรงกลางแน่นอน พวกเขาจึงวางแผนจัดเตรียมสิ่งของไว้แค่ในห้องนี้เท่านั้น”

“เป็นเช่นนี้รึ ดูท่าพวกเขาจะคำนวณได้แม่นยำทีเดียว” พานอวิ๋นหัวเราะแฮะๆ “เช่นนั้นพวกเขาก็คงเดาไม่ถูกแน่ว่า ข้าจะปฏิบัติต่อพวกเขาทั้งสามคนอย่างเท่าเทียม ไม่มีทางเลือกที่รักมักที่ชังเป็นอันขาด”

พานอวิ๋นหิ้วผีหญิงออกไปแล้วถีบประตูสองห้องข้างเคียงให้เปิดออก ด้านในไม่มีผีซ่อนอยู่จริงๆ ทว่ากลไกกับดักเล็กๆ น้อยๆ ที่ใช้แกล้งคนกลับมีอยู่ไม่น้อยเลย