เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
จางจื่อฟางบันดาลโทสะอัสนีอยู่ในเรือนเฟิ่งชี จางเหวยอี้หัวหน้าเรือนเฟิ่งชีจำต้องรุดหน้ากลับมารับฟังคำสั่งสอน
ยามที่จางเหวยอี้ก้าวเข้ามาในลานบ้านอย่างรีบร้อน พวกพานอวิ๋นทั้งสามกำลังนั่งอยู่บนราวระเบียง เพราะตัวเตี้ย ขาทั้งสองข้างจึงลอยเคว้ง แกว่งไปแกว่งมาอยู่พอดี
หวังชงยืนอยู่ข้างกายพวกนาง กำลังเกลี้ยกล่อมจางจื่อฟางไปเรื่อยเปื่อยอย่างไม่ใส่ใจนัก พอจางเหวยอี้มาถึง สายตาของทุกคนก็ล้วนมองตรงไป
ฝีเท้าของจางเหวยอี้ชะงักลง ก่อนจะเดินขึ้นหน้าไปภายใต้สายตาจับจ้องเป็นประกายของพวกพานอวิ๋นทั้งสี่คน แล้วคารวะจางจื่อฟาง “ท่านอาจารย์อาห้า”
จางจื่อฟางเห็นเขาแล้ว โทสะบนใบหน้าก็คลายลงเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “คนอื่นๆ เล่า”
จางเหวยอี้ตอบ “เติ้งจื่ออวี่กับเสวี่ยฮวายังไม่มา คนที่เหลืออาจกำลังทำการบ้านอยู่ในเรือนฉงชิงขอรับ”
จางจื่อฟางเอ่ยถามด้วยสีหน้าย่ำแย่ “น้ำบนบานประตูผู้ใดเป็นคนวางไว้”
จางเหวยอี้แสดงออกว่าไม่รู้เรื่อง ทว่าเขารับปากว่าจะต้องสืบหาความจริงเรื่องนี้ออกมาให้ได้ เพื่อให้คำอธิบายแก่จางจื่อฟาง
ทว่าพานอวิ๋นกลับมิได้คิดว่าเขาจะไม่รู้เรื่องเลยสักนิด ในฐานะหัวหน้าเรือน หากแม้แต่ความสามารถเพียงแค่นี้ยังไม่มี จะเป็นผู้นำได้อย่างไร