ตอนที่ 127 ศิษย์รักเอ๋ย

หลี่จี้ซือคลำพบธรณีประตูของวิชามองปราณแล้ว ทว่าพานอวิ๋นกลับคลำไปเจอกำแพงหนาทึบที่ทั้งสูงตระหง่านและมั่นคงแข็งแรง นางมีข้อสงสัยค้างคาอยู่ในใจ หากไม่ได้เอ่ยปากระบายออกมาย่อมไม่สบายใจ ดังนั้นหวังเฟ่ยอิ่นเพิ่งจะก้าวเท้าส่งครอบครัวสี่คนของเสี่ยวชุ่ยพ้นไป ก้าวถัดมาก็ชนเข้ากับพานอวิ๋นพอดิบพอดี

พานอวิ๋นฉีกยิ้มกว้างให้เขา “ศิษย์พี่ใหญ่~~”

หวังเฟ่ยอิ่นผลักหน้าของนางออกไป “มีเรื่องอะไรก็พูดมา อย่าได้ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ปานนี้ ข้าได้ยินมาว่าเจ้ารับศิษย์แล้วรึ”

“ก็แค่ศิษย์วันเดียวเท่านั้น ถือเสียว่าทำความดีวันละหน” พานอวิ๋นโบกมือพลางเอ่ย “เรื่องนี้ไม่คุ้มค่าให้เอ่ยถึงหรอกเจ้าค่ะ แต่ว่าศิษย์พี่ เหตุใดท่านถึงรู้จักเสี่ยวชุ่ยด้วยเล่า”

“คนที่ข้ารู้จักมีตั้งถมเถ เจ้าไม่ดูเสียบ้างเล่าว่าข้าแก่กว่าเจ้าตั้งกี่ปี” หวังเฟ่ยอิ่นชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังอธิบายความเป็นมาของเสี่ยวชุ่ยให้นางฟังอยู่ดี “นางเป็นคนหมู่บ้านเซี่ยเหอ พอเด็กอายุได้สามขวบสามีก็ตายเสียแล้ว”

“ชีวิตความเป็นอยู่ของนางยากลำบากยิ่ง ตระกูลสามีหมายปองทรัพย์สินครอบครัวของนาง ซ้ำยังคิดจะเอาชีวิตนางไปแลกกับซุ้มเกียรติยศหญิงพรหมจรรย์ ส่วนตระกูลฝ่ายแม่ของนางก็คิดจะให้นางแต่งงานใหม่ เพื่อจะได้สินสอดอีกสักรอบ แต่นางล้วนไม่ยินยอมทั้งสิ้น คิดเพียงจะเลี้ยงดูเด็กให้เติบใหญ่ด้วยตัวคนเดียว”