ตอนที่ 119 สิทธิ์

เขาหันไปมองพานอวิ๋นที่กำลังเบียดเสียดอยู่กับหวังเฟ่ยอิ่นพลางปาดน้ำตา เริ่มรู้สึกปวดฟันขึ้นมา เด็กคนนี้ดูอายุน้อย ทว่านึกไม่ถึงว่าจะมีนิสัยเหมือนหวังเฟ่ยอิ่นไม่มีผิด ช่างรับมือยากเย็นจริงๆ

แต่เขาก็ทำได้เพียงกล่าวว่า “ให้นางเข้าเรียนในตำหนักศึกษา รับตรานักพรตให้เร็วที่สุดย่อมเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว หรือว่าน้องหลียังมีวิธีแก้ไขที่ดีกว่านี้อีกรึ”

เสวียนเมี่ยวหลุบตาลงครุ่นคิด แล้วหันไปมองหวังเฟ่ยอิ่น

หวังเฟ่ยอิ่นดึงแขนเสื้อของนางไว้ ขยิบตาเป็นสัญญาณให้นาง พลางเหลือบมองเมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ด้านข้าง

เสวียนเมี่ยวเข้าใจทะลุปรุโปร่ง จึงช้อนตาขึ้นถามว่า “ต้องเรียนนานเท่าใดจึงจะรับตรานักพรตได้”

จางจื่อฟาง “...น้องหลีน่าจะรู้ดี เรื่องนี้ไม่มีทางลัดให้เดิน สอบผ่านเมื่อใดก็รับตรานักพรตได้เมื่อนั้น”

“นางอายุน้อยเกินไป ไปคนเดียวข้าไม่วางใจ ให้เมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอตามไปด้วยกัน”

จางจื่อฟางหันไปมองเมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอทั้งสองคนที่ตัวสูงกว่าพานอวิ๋นเพียงดรรชนีเดียว เงียบงันไปครู่ใหญ่ “อายุของสองคนนี้ต่างจากนางตรงไหนกัน จะดูแลนางได้รึ”

“ย่อมได้แน่นอน” เสวียนเมี่ยวสีหน้าไม่เปลี่ยนพลางกล่าว “พวกนางเติบโตในอารามเต๋ามาตั้งแต่เด็ก สามารถพึ่งพาตนเองได้ตั้งนานแล้ว ทำอาหารเป็น ปลูกผักเป็น ซักเสื้อผ้าเป็น นี่มิใช่การดูแลหรอกรึ”

พานอวิ๋นดึงแขนเสื้อของนางพลางพยักหน้าหงึกๆ เอ่ยเสียงเบาแต่กลับทำให้ทุกคนได้ยินชัดเจน “เรื่องพวกนี้ข้าทำไม่เป็นสักอย่าง ข้าไม่กล้าไปคนเดียวหรอก”