เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ในหัวของฟางหยวนได้ยินเพียงแปดคำว่า “เสริมกายแข็งแรง ยืดอายุคงวัย” เท่านั้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายวิบวับ เอ่ยถามว่า “นักพรตน้อย กินโอสถอันใดจึงจะเสริมกายแข็งแรงและยืดอายุคงวัยได้หรือ”
“นอกจากแกนทองม่วง โอสถเปิดโอสถวิญญาณ และโอสถชักนำโอสถเทพที่เอ่ยถึงเมื่อครู่แล้ว ยังมีโอสถเสริมกาย โอสถเทพเซียนโอสถยืดอายุ และโอสถยืดอายุคงวัยอีกด้วย”
ชื่อตรงไปตรงมาเข้าใจง่าย เพียงเห็นชื่อก็ทำให้ใจสั่นไหวอย่างยิ่ง
ฟางหยวนเองก็หวั่นไหวจริงๆ เขาเอ่ยถามว่า “โอสถเทพเซียนโอสถยืดอายุกับโอสถยืดอายุคงวัย อารามของพวกท่านก็หลอมไว้ด้วยหรือ”
พานอวิ๋นจึงหันศีรษะไปมองเถาจี้
เถาจี้ส่ายหน้าทันที “ไม่มีหรอก โอสถสองชนิดนี้ใช้สมุนไพรราคาแพง อารามเต๋าพวกเราแทบไม่หลอมสร้าง โดยพื้นฐานแล้วต้องสั่งทำพิเศษ”
พานอวิ๋นยิ้มบางๆ ให้ฟางหยวน พยักหน้ากล่าวว่า “ถูกแล้ว ยานี้แพงยิ่งนัก คนทั่วไปไม่ซื้อกันหรอก”
ฟางหยวนรีบกล่าวว่า “ข้าซื้อนะ นักพรต โอสถเม็ดหนึ่งราคาเท่าใด ข้าจะซื้ออย่างละสองเม็ด”
เถาจี้มองเขาปราดหนึ่งก่อนกล่าวว่า “หนึ่งร้อยตำลึง”
สีหน้าของฟางหยวนแข็งค้าง ไม่พูดจาอีก