ตอนที่ 118 ปัญหา

พานอวิ๋นผู้ไร้ยางอายสะบัดมือหลุดจากการเกาะกุมของหวังเฟ่ยอิ่น เอ่ยถามว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเรามีความแค้นอันใดกับสหายเต๋าท่านเมื่อครู่หรือไม่ พวกเราจำต้องระวังตัวไว้สักหน่อยหรือไม่”

“ไม่จำเป็น นางก็แค่ปากเสีย ความประพฤติยังพอใช้ได้ เห็นนักพรตชราที่ยืนอยู่ด้านหน้าหรือไม่ ผู้ที่พวกเจ้าต้องระวังคือเขาต่างหาก”

พานอวิ๋นเงยหน้ามองไป เห็นเพียงนักพรตเต๋าหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าบันได กำลังก้มหน้าสนทนากับคน คล้ายสัมผัสได้ถึงสายตา พลันหันหลังมองกลับมา

ครั้นเห็นพวกเขาก็แย้มยิ้ม ใบหน้าทั้งดวงพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมา ราวกับกระทั่งสายลมยังสดใสเจิดจ้า

ฝีเท้าของพานอวิ๋นชะงักไป ทว่าหวังเฟ่ยอิ่นกลับเร่งฝีเท้า ก้าวขึ้นหน้าไปอย่างยิ้มแย้ม “ศิษย์น้องหมิง สบายดีหรือไม่”

นักพรตเต๋าหนุ่มร่ายมุทราคารวะ ยิ้มพลางกล่าวว่า “ศิษย์พี่หวังสบายดี ท่านนี้ก็คือผู้ดูแลศาลเจ้าแห่งศาลเทพภูเขา ศิษย์ใกล้ชิดคนเล็กของเทพภูเขาไตรวิสุทธิ์กระมัง”

หวังเฟ่ยอิ่นพยักหน้ายิ้มพลางกล่าว “ย่อมเป็นศิษย์น้องหญิงเล็กของข้า นามพานอวิ๋น ศิษย์น้องหญิงเล็ก นี่คือธรรมาจารย์หมิงโย่วแห่งอารามเหล่าจื่อกง”

พานอวิ๋นกุมหมัดคารวะอย่างยิ้มแย้ม “ศิษย์พี่หมิง”