ตอนที่ 117 งานชุมนุมไตรวิสุทธิ์

“ไม่เลว ไม่เลว” พานอวิ๋นเห็นเขามีความคิดเช่นนี้เหมือนกัน พลันดีอกดีใจขึ้นมาทันที “จะทำสัญญากับพวกเขาหรือไม่เล่า ว่าแปรงสีฟันที่ทำออกมาต้องขายให้คาราวานของเจ้าเท่านั้น”

หวังชงลังเลเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้า “ช่างเถอะ คาราวานของข้ามีพลังจำกัด อีกทั้งยังมีกิจการอื่นให้ต้องทำ ไม่จำเป็นต้องผูกขาดรายการนี้เพียงอย่างเดียว ให้พวกเขามีหนทางเดินมากขึ้นด้วยเถิด ผู้ใดให้ราคาสูง ผู้นั้นก็ซื้อไป ทว่าในช่วงสามเดือนแรกต้องขายให้พวกเราทั้งหมด”

พานอวิ๋นมิได้คิดว่าตนเองทำการค้าจะฉลาดล้ำหรือมีประสบการณ์เหนือกว่าเขา จึงตัดสินใจฟังเขา

วันรุ่งขึ้นเมื่อพานอวิ๋นลงเขาไปอีกครั้งก็นำข่าวดีนี้ไปบอกแก่ชาวบ้าน

บรรดาชาวบ้านกลับมิได้ดีใจเลยสักนิด เอ่ยปฏิเสธนางไปตรงๆ ในทันใด “ไม่เอาหรอก ไม่เอาหรอก พวกเราไหนเลยจะกล้าทำเรื่องพรรค์นี้ พวกเราแค่อยู่ช่วยหยิบจับให้พวกท่าน ได้เงินค่าแรงสักหน่อยก็พอแล้ว”

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว นักพรตน้อย หากขนแปรงหมูไม่พอ ข้าจะไปช่วยพวกท่านหามาเพิ่มอีก ใกล้จะเข้าเหมันต์แล้ว ทุกคนต่างเริ่มขายหมูเป็น ขนแปรงหมูหาได้ง่ายดายยิ่งนัก”

ล้วนเป็นคนบ้านเดียวกัน ไม่มีผู้ใดปฏิเสธคำขอเล็กน้อยแค่นี้หรอก ก็แค่ตัดขนหมูหน่อยมิใช่หรือ