ตอนที่ 116 แปรงสีฟัน

วันรุ่งขึ้น พานอวิ๋นนำแผ่นยันต์อาคมที่วาดเสร็จแล้วลงมาใต้เขา ไม่รู้ว่าท่านซิ่วไฉที่อายุน้อยที่สุดผู้นั้นเกิดสงสัยในตัวนางขึ้นมาระหว่างทางหรือไม่ จึงไม่มาเสียที

ยังดีที่นางก็ไม่ได้จำเป็นต้องหาเงิน 60 ตำลึงจากเขาให้ได้ พอจุดธูปเสร็จก็นั่งสมาธิบำเพ็ญอยู่บนลานหน้าวิหาร

ที่นี่คือภูเขาไตรวิสุทธิ์ มีเทพภูเขาคอยเกื้อหนุน ความเร็วของนางจึงเร็วยิ่งนัก อีกทั้งไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางเป็นผู้ดูแลศาลเจ้าหรือไม่ นางรู้สึกว่าการบำเพ็ญที่นี่ไม่ได้ช้าไปกว่าบนยอดเขาเลย

ต้องรู้ด้วยนะว่า บริเวณยอดยอดภูเขาไตรวิสุทธิ์นั้นมีปราณวิญญาณหนาแน่นจริงๆ เรียกได้ว่าเป็นที่สุดของขุนเขาทั้งสามยอด

ปราณวิญญาณที่เชิงเขาจะไปเทียบกับบนยอดเขาได้อย่างไร แต่นางบำเพ็ญอยู่ที่นี่ความเร็วกลับไม่ด้อยไปกว่าบนยอดเขา เช่นนั้นหากปราณวิญญาณที่นี่หนาแน่นขึ้นอีกนิด ความเร็วของนางจะยิ่งเร็วขึ้นขนาดไหนกันเล่า

เรื่องนี้ทำให้พานอวิ๋นหมายตาหินก้อนใหญ่ด้านหลังศาลเทพภูเขาเข้าให้

หินก้อนใหญ่สูงราว 15 เมตร ผิวราบเรียบ แต่บนยอดหินมีลานขนาด 3 เมตรสี่เหลี่ยมจัตุรัสอยู่แห่งหนึ่ง นางรู้สึกว่าเหมาะให้นางนั่งสมาธิยิ่งนัก

ยามนี้พานอวิ๋นยืนอยู่ข้างศาลเจ้า แหงนหน้าสำรวจหินยักษ์ก้อนนี้

อันที่จริง นางสามารถเหยียบหินเหินเข้าไปได้ ติดอยู่แค่ว่า พอขึ้นไปถึงด้านบนแล้วตรงนั้นสี่ด้านล้วนเป็นหน้าผา รอบข้างก็ไม่มีอะไรบดบัง จึงกลัวอยู่นิดหน่อย

พานอวิ๋นไม่รู้สึกว่าตนเองเป็นโรคกลัวความสูง นางเพียงแค่รักชีวิตมากกว่าก็เท่านั้น ใช่แล้ว นางก็แค่รักชีวิต