ตอนที่ 110 ตั้งสำนักศึกษา

ชาวบ้านเห็นคนจากอารามเต๋าออกมากันพร้อมหน้าก็พากันหัวเราะร่า เอ่ยแซวว่า “หายากจริงเชียวที่คนในอารามเต๋าของพวกท่านจะมารวมตัวกันครบเช่นนี้”

หวังเฟ่ยอิ่นกล่าวอย่างหึๆ ว่า “ก็ยังไม่ครบหรอก ยังขาดเหล่าเอ้อร์กับเสี่ยวเอ้อร์อยู่นี่ไง”

“นั่นสินะ อิ่นซงไปเป็นขุนนางที่เมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้าง ได้เลื่อนขั้นอีกหรือยังเล่า”

หวังเฟ่ยอิ่นกล่าวว่า “การเลื่อนขั้นมิใช่เรื่องสำคัญที่สุด เขาไปเป็นขุนนาง จุดประสงค์หลักก็เพื่อบ้านเมืองและราษฎร”

ชาวบ้านกล่าวว่า “เช่นนั้นก็คือยังไม่ได้เลื่อนขั้นสินะ”

การสนทนาพลันเงียบกริบลงในพริบตา

หวังเฟ่ยอิ่นมองซ้ายมองขวาก่อนจะกล่าวว่า “รีบลงมือเถิด ก่อนยามอู่ต้องเก็บกวาดของพวกนี้ให้หมด ก่อนฟ้ามืดต้องทำความสะอาดศาลเทพภูเขาทั้งด้านในด้านนอกรอบหนึ่ง”

เหล่าศิษย์น้อง ศิษย์น้องหญิง และหลานศิษย์ต่างขานรับ ยกชะลอมกับเกวียนลากมาเริ่มขนของทันที

หินก้อนใหญ่ที่เหลือถูกยกไปวางไว้ริมคูน้ำ ประเดี๋ยวหากบ้านใดในหมู่บ้านต้องการก็มายกไปได้เอง

ส่วนหินก้อนย่อยๆ ก็นำไปถมถนนได้