กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นสัมผัสได้ถึงเสียงสายลมพัดหวีดหวิวผ่านข้างหู น่าจะเป็นการผสานกันระหว่างวิชาเวทกับวิชาตัวเบา เพราะมันเร็วเกินไป วิชาตัวเบาไม่มีทางเร็วปานนี้ได้แน่...
ไม่ถึงหนึ่งเค่อ หวังเฟ่ยอิ่นก็มาถึงเชิงเขา วางนางลง เถาจี้และเสวียนเมี่ยวตามติดมาข้างหลัง เสวียนเมี่ยวหิ้วเมี่ยวเหอกับเมี่ยวเจิน ส่วนเถาจี้จูงเถาเหยียนไป๋ มีเพียงหวังชงที่พวกเขารออยู่นานถึงหนึ่งเค่อ กว่าเขาจะเหงื่อท่วมหน้าวิ่งไล่กวดตามลงมาทัน
หวังเฟ่ยอิ่นทอดถอนใจ ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขาผืนหนึ่งพลางเอ่ย “หนึ่งปีนับจากนี้เจ้าไม่ต้องออกไปข้างนอกแล้ว อยู่บำเพ็ญในเขาให้ดีเถอะ”
เถาจี้และเสวียนเมี่ยวต่างก็พยักหน้า “ถูกแล้ว ตบะของเจ้าไม่ก้าวหน้ามาสองปีแล้ว”
หวังชงหน้าแดงก่ำ เอ่ยถามเสียงเบา “แล้วค่าใช้จ่ายของอารามเต๋าจะทำอย่างไรขอรับ”
เถาจี้ตบอกตนเองพลางกล่าว “ยังมีข้าอยู่นี่ ข้าจะออกไปรักษาคนเอง”
เสวียนเมี่ยว “ข้าเองก็ออกไปท่องยุทธ์สักคราได้ ไปรับว่าความสักสองสามคดี”
หวังเฟ่ยอิ่น “ข้าจะเขียนจดหมายถึงเหล่าเอ้อร์ สองปีมานี้ เขาน่าจะเก็บเงินได้บ้างแล้ว”
เถาจี้และเสวียนเมี่ยวพยักหน้าเช่นกัน “ศิษย์พี่สองไม่ส่งเงินกลับมานานแล้วจริงๆ”
พานอวิ๋นมีท่าทีครุ่นคิด