ตอนที่ 111 กฎเกณฑ์อัจฉริยะ

พานอวิ๋นยืนรออยู่ที่ประตูสำนัก ไม่นานเสวียนเมี่ยวและเถาจี้ก็พาเมี่ยวเหอ เมี่ยวเจิน และเถาเหยียนไป๋ขึ้นมา ในมือของเถาเหยียนไป๋ยังอุ้มแมวไว้ตัวหนึ่ง

พานเสี่ยวเฮยเนื้อตัวมอมแมมไปทั้งร่าง พอมองเห็นพานอวิ๋นเข้าก็คล้ายกับแมวขนพอง ร้องขึ้นมาคำหนึ่งด้วยความโกรธเกรี้ยว กำลังจะยื่นฟ้องร้อง พานอวิ๋นก็วิ่งปราดเข้ามาคว้าตัวมันไปกอดไว้ในอก “เหยียนไป๋ โชคดีที่เจ้าพามันขึ้นมา เมื่อครู่ข้าหาตัวมันอย่างไรก็ไม่พบ เจ้าไปพบมันที่ไหนรึ”

เถาเหยียนไป๋ “อาจารย์ลุงใหญ่เพิ่งจะพาเจ้าขึ้นเขา มันก็กระโดดผลุงออกมาจากพงหญ้าเข้ามาในอกข้าแล้ว”

พานอวิ๋นจึงลูบหัวที่ลู่ลงของพานเสี่ยวเฮยพลางเอ่ย “เกือบจะทำเจ้าหายแล้วเชียว วันหน้าออกไปข้างนอกอย่าได้วิ่งเพ่นพ่านอีกเล่า”

พานเสี่ยวเฮยไม่ได้เกรี้ยวกราดปานนั้นแล้ว ทว่ายังคงส่งเสียงเหมียวฮึ่มเหมียวฮึ่ม “ข้าจะหายได้หรือ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเมื่อครู่เจ้าจะไม่รู้สึกว่าข้าตกอยู่ข้างหลัง”

ย่อมต้องรู้สึกได้แน่นอน ก็เพราะว่ารู้สึกได้ นางถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่านางยังมีแมวอยู่อีกตัวหนึ่ง มิเช่นนั้นนางจะจำมันได้เพราะอะไรเล่า

เพราะมันมักจะต่อปากต่อคำกับนาง หรือเพราะมันไม่อาบน้ำแล้วยังขึ้นเตียงของนางกันเล่า