เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็ฮึดฮัดเสียงหนึ่ง พลิกตัวหันหลังให้เขา ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงไม่เอ่ยคำใดอีก
หวังชงถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง หมุนตัวเดินจากไป พลางช่วยดึงประตูปิดให้เสร็จสรรพ
พานอวิ๋นได้ยินเสียงปิดประตู จึงพลิกตัวกลับมานอนแผ่หลา แล้วขานเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “เสี่ยวเฮย”
พานเสี่ยวเฮยกระโดดลงมาจากขื่อห้องอย่างแผ่วเบา ทิ้งตัวลงบนเตียงของนาง
พานอวิ๋นขมวดคิ้ว ใช้มือผลักมันลงไปพลางเอ่ยอย่างรังเกียจ “สกปรกจะตายไป เจ้าล้างเท้าหรือยัง”
พานเสี่ยวเฮย: ...
พาลชัดๆ พาลเห็นๆ! เมื่อก่อนมันขึ้นเตียง ไฉนนางถึงไม่เคยบ่นสักคำ
พานอวิ๋นเอ่ยถาม “ทำตารางสรุปข้อมูลการทดลองช่วงเวลานี้ส่งมาให้ข้าที”
พานเสี่ยวเฮย: “ข้าคือแดนวิญญาณ ไม่ใช่ปัญญาประดิษฐ์ เจ้าอย่าเอาข้าไปใช้งานประหนึ่งปัญญาประดิษฐ์จะได้หรือไม่”
“แต่หนึ่งในสามความสามารถหลักของแดนวิญญาณก็คือความสามารถของปัญญาประดิษฐ์มิใช่หรือ ไฉนเจ้าถึงทำไม่ได้”