ตอนที่ 107 ลงโทษคุกเข่า

หวังชงอ้าปากค้าง

ในราตรีอันเหน็บหนาว ชิงเฟิงพัดผ่านวูบหนึ่ง หวังชงตัวสั่นสะท้าน เขารีบหุบปากที่อ้ากว้างลงทันใด ก้มหน้าทอดสายตาลงต่ำ ยืนอยู่อย่างนอบน้อมยิ่งยวด

ทั่วบริเวณไร้ผู้คน มีเพียงชิงเฟิงระลอกหนึ่ง ทว่าพานอวิ๋นกลับระบายลมหายใจยาว เชิดคางขึ้นกล่าวกับหวังชงว่า “ไปกันเถอะ”

คราวนี้หวังชงไม่กล้ามีความเห็นใดอีก สะพายห่อก้อนเงินแท่งตามหลังนางไปอย่างว่าง่าย

ตลอดหนึ่งชั่วยามถัดมา หวังชงที่เดินตามอยู่เบื้องหลังก็ได้ประจักษ์ลีลาการล้มสารพัดรูปแบบของพานอวิ๋น

มีสองคราที่เท้านางลื่นไถล ขาจมหายลงไปในหน้าผาเขาครึ่งข้าง ทว่าก็ยังส่งเสียงกรีดร้องอาๆๆ แล้วตะเกียกตะกายกลับขึ้นมาได้

หวังชงกุมหัวใจเดินตามอยู่ข้างหลัง ครั้นเห็นผู้คนที่ยืนถือโคมไฟรออยู่หน้าประตูสำนัก น้ำตาก็แทบจะร่วงริน

พานเสี่ยวเฮยที่ต้องพึ่งพาตนเองเดินตามมาด้านหลังก็น้ำตาคลอเบ้า แทบจะหลั่งน้ำตาออกมาตรงนั้นเช่นกัน

พานอวิ๋นซวนเซปีนขึ้นมาถึงประตูสำนัก เงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับใบหน้าเปี่ยมความเห็นอกเห็นใจของหวังเฟ่ยอิ่น

“ศิษย์พี่ใหญ่ ดึกดื่นปานนี้พวกท่านไม่หลับไม่นอน มาทำอะไรที่นี่กัน”